فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مهم‌ترین چالش تونل‌سازی شهری مواجهه با نشست و اثرات مخرب ان بر ساختمان­های اطراف است که ممکن است پیامدهای مالی و اجتماعی نامطلوب فراوانی داشته باشد. پارامترهای ژئوتکنیکی محیط­های آبرفتی تأثیر قابل‌توجهی بر جابجایی­ها و حرکت خاک و درنتیجه نشست سطح زمین دارد. بنابراین مطالعه ارتباط پارامترهای ژئوتکنیکی و چگونگی رفتار تغییر شکل محیط راهکار مفیدی برای پیش‌بینی شدت آسیب وارد بر ساختمان­ها است. در این مقاله تأثیر پارامترهای ژئوتکنیکی بخش شرقی-غربی تونل خط 7 مترو تهران بر نشست ناشی از تونل‌سازی و اثرات متعاقب آن بر شدت آسیب وارد بر ساختمان­های مجاور بررسی شد. شدت آسیب ساختمان­ها به ازای پارامترهای ژئوتکنیکی بر اساس پارامترهای تغییر شکل ساختمان ارزیابی شد. نتایج نشان می­دهد شدت آسیب ساختمان‌ها به­طور قابل‌توجهی به تغییرات مدول الاستیسیته خاک حساس است و تغییرات اندک مدول الاستیسیته منجر به تغییر آسیب ساختمان از آسیب­های ساختاری شدید (آسیب رده­های 4 و 5) به آسیب‌های غیرساختاری و جزئی (آسیب­های رده 0 و 1) می­شود. تغییرات زاویه اصطکاک داخلی تأثیر کمی بر پارامترهای تغییر شکل ساختمان دارد و شدت آسیب­های ساختمان را به­طور قابل‌توجهی تغییر نمی­دهد. همچنین افزایش تأثیر چسبندگی لایه­های خاک بر شدت آسیب ساختمان بیشتر از زاویه اصطکاک داخلی و کمتر از مدول الاستیسیته خاک است که می­تواند رده آسیب­های ساختمان را از آسیب­های نسبتاً شدید تا آسیب­های متوسط کاهش دهد.