ارتشای مقامهای عمومی و دادن رشوه به آنها در آیینة قوانین داخلی و کنوانسیون مریدا
نویسندگان
1 دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران
2 دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jlq.2012.29893چکیده
رشا و ارتشا از مهم ترین مصادیق جرایم فساد محسوب میشوند تا جایی که کنوانسیون ملل متحد برای مبارزه با فساد، دادن رشوه به مقامهای عمومی و ارتشای آنها را نخستین مصداق فساد تلقی کرده و از کشورهای عضو خواسته تا آن را در قوانین داخلی خود جرمانگاری کنند. این جرایم که در لسان حقوقی معمولاً از زمرة جرایم علیه امنیت و آسایش عمومی محسوب میشوند؛ باعث میشوند تا اعتماد مردم نسبت به دستگاههای دولتی سلب شود و روند سالم امور دولتی آسیب دیده و افرادی با سوءاستفاده امتیازاتی را برای خود کسب کنند که استحقاق آن را ندارند. در این مقاله، عناصر تشکیلدهندة این جرایم در قوانین داخلی و کنوانسیون ملل متحد برای مبارزه با فساد بررسی و با هم مقایسه میشوند. همچنین پاسخهای کیفری ناظر به این جرایم بررسی و ایرادات تقنینی این حوزه شناسایی و برای رفع آنها پیشنهادهایی ارائه میگردد.