مطالعۀ تطبیقی مبانی و معیارهای تحدید حق بر حریم خصوصی در عصر شیوع کرونا در حقوق ایران و فرانسه
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه تهران
2 کارشناس ارشد حقوق خصوصی دانشگاه تهران
doi
10.22034/law.2022.50964.3116چکیده
با شیوع پاندمی کووید 19، موضوع حریم خصوصی در سطح ملی و بینالمللی در تعارض با روشهای جلوگیری از انتشار این ویروس با چالشهایی مواجه شده است. تعارض حق حریم خصوصی اشخاص با دیگر حقوق، ازجمله حفظ حیات و سلامت دیگران و یا تأمین منافع عمومی، مستلزم اتخاذ رویکردی مناسب در برقراری تعادل میان حمایت از حریم خصوصی و لزوم دستیابی معقول و ضروری به اطلاعات مورد نیاز و اقدامات پیشگیرانه، بهداشتی و درمانی در راستای جلوگیری از سرایت پاندمی است. این نوشتار با نگاهی تطبیقی و با بهرهگیری از منابع کتابخانهای و مطالعۀ دستورالعملها و پیگیری اقدامات عملی صورتگرفته، به بررسی ارکان و وضعیت حقوقی تقابل حفظ حریم خصوصی در مقابل حق شهروندان بر سلامت و مبارزه با پاندمی کووید 19 در دو کشور ایران و فرانسه و پاسخ به این پرسش پرداخته است که ایا کنترل پاندمی میتواند از موارد استثنای لزوم حفظ حریم شخصی افراد باشد و اگر پاسخ مثبت است، اصول و قواعد حقوقی حاکم بر آن کداماند؟ نگارندگان در راستای پاسخ به این پرسش، بر خلأهای قانونی در نظام حقوقی کنونی ایران در حوزۀ قوانین ماهوی و در حوزۀ تعریف تشکیلات فنی که موجودیت و اختیارات آن برگرفته از مجاری تقنینی باشد تأکید دارند و بر این باورند که حریم خصوصی بهعنوان یکی از آسیبپذیرترین حوزههای حقوق بنیادین و سازوکارهای تأمین آن در شرایط بروز بیماریهای فراگیر بهمثابه یک وضعیت اضطراری، میبایست در پرتو قانونگذاریهای تخصصی و مبتنی بر اصول جهانشمول حقوق بشری مورد حمایت همهجانبه قرار گیرد؛ بهنحوی که تأمین سلامت عمومی بهعنوان ابزاری فراقانونی در جهت نقض حق بر حریم خصوصی عمل نکند ودولتها در چهارچوب از پیش تعریفشدۀ حقوقی بتوانند در این حوزه تصمیمگیری و اقدام نمایند.
