سنجش و ارزیابی کیفیت محیطی فضای عمومی روستاهای مقصد در جذب گردشگران (مطالعۀ موردی: روستاهای هدف گردشگری شهرستان طرقبه و شاندیز )
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
2 استادیار گروه جغرافیای دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 استادیار گروه جغرافیای دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
4 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
doi
10.22059/jhgr.2020.293617.1008044چکیده
جاذبههای موجود در محیطهای روستایی نقش اساسی در جذب گردشگر دارند. فضاهای عمومی موجود در روستاها مانند میدانها و کوچهها همراه معماری بیرونی خانهها و مبلمانهای موجود میتوانند عناصر جذاب برای گردشگران باشند. کیفیت محیطی فضاهای عمومی و عناصر موجود در آن اولین و مهمترین جاذبة گردشگری از دیدگاه گردشگران روستایی بوده و میتواند موجب رونق گردشگری شود. بر این اساس، هدف از پژوهش حاضر سنجش و ارزیابی کیفیت محیطی فضای عمومی روستاهای مقصد در جذب گردشگر است. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی است و دادههای مورد نیاز به دو روش اسنادی و میدانی جمعآوری شده است. در این پژوهش هشت روستا از شهرستان طرقبه و شاندیز، که دارای جاذبههای گردشگریاند و گردشگری در آنها رواج یافته، بررسی شده است. جامعة آماری شامل گردشگران روستایی و جامعة نمونه شامل 194 گردشگر است. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون همبستگی پیرسون، Tتکنمونهای، و مدل ویکور استفاده شده است. براساس آزمون Tتکنمونهای، از بین چهار مؤلفة انتخابشده بیشترین مقدار آن مربوط به مؤلفة عملکردی با میانگین 08/3 و کمترین مقدار مربوط به مؤلفة زیباشناختی با میانگین 94/2 است. براساس آزمون همبستگی، در بین مؤلفههای کیفیت محیطی رابطة معناداری وجود دارد و قابلیت تعمیم به کل جامعه را دارد. همچنین، نتایج مدل ویکور نشان داد که روستای جاغرق در بهترین شرایط به لحاظ برخورداری از کیفیت محیطی فضاهای عمومی قرار دارد و روستای کنگ در پایینترین رده است.