به سوی تغییر پارادایم در فرهنگ هدایتگری نظام حکمرانی فضایی در ایران
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکدة ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکدة ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22059/jtcp.2024.369184.670419چکیده
یکی از چالشهای نظام حکمرانی فضایی در ایران آشفتگی در فرهنگ سازمانی مبتنی بر هدایتگری در عرصههای تصمیمسازی و تصمیمگیری است. این آشفتگی همواره خود را در بروز تفرقهای سیاستیـ برنامهریزی و کالبدیـ فضایی در برنامهریزی فضایی این کشور نشان داده است. این پژوهش با هدف تبیین لزوم تغییر پارادایم در فرهنگ هدایتگری نظام حکمرانی فضایی ایران، به صورت گذار از «مدیریت» به سمت «رهبری» انجام شده است. از منظر روششناختی، پژوهش حاضر با رویکرد پراگماتیستی و با بهرهگیری از روششناسی ترکیبی به صورت مصاحبهای نیمهساختاریافته در قالب روش دلفی هدفمند، تلاش کرده است تا مدلهای رهبری را برای نظام حکمرانی فضایی ایران در سه سطح محلی، منطقهای و ملی شناسایی و پیشنهاد دهد. نتایج بهدستآمده نشان میدهد نظام حکمرانی فضایی در ایران برای تغییر پارادایم در فرهنگ هدایتگری در سطح ملی نیازمند گذار به سمت مدل رهبری استراتژیک در فرایند تصمیمسازی و تصمیمگیری است. این پژوهش همچنین برای سطح تصمیمسازی منطقهای مدل رهبری کاریزماتیک و برای سطح محلی مدل رهبری تحولگرایانه را به عنوان مدلهای پیشنهادی برای تغییر در فرهنگ هدایتگری نظام حکمرانی فضایی ارائه میدهد. این پژوهش اهمیت تحول در فرهنگ هدایتگری نظام حکمرانی فضایی در ایران را به عنوان یکی از راهکارهای مهم در رسیدن به یکپارچگی و درک اهمیت غلبه بر تفرقهای عملکردی و سیاستیـ برنامهریزی و کالبدیـ فضایی در فرایند حرکت به سمت دستیابی به آمایش پایدار فضا برجسته میکند.