سرمایهگذاری مستقیم خارجی (FDI) و توسعه پایدار ایران بعد از انقلاب اسلامی
نویسندگان
1 گروه حقوق و علوم سیاسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
2 گروه حقوق و علوم سیاسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
3 گروه معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران
doi
10.22034/ejs.2024.444775.1707چکیده
زمینه و هدف: سرمایهگذاری مستقیم خارجی (FDI) علاوه بر مزیتهایی که با خود به همراه دارد، بهعنوان یکی از مهمترین منابع دولتها برای دستیابی به اهداف اسناد توسعهای است. با توجه به نقش FDI در اقتصاد، هدف از این مقاله، مروری بر وضعیت FDI در ایران و شناسایی نقاط ضعف و قوت آن است. مواد و روش: این مقاله از نوع توصیفی تحلیلی میباشد. مواد و دادهها کیفی است و از فیشبرداری در گردآوری مطالب استفاده شد. ملاحظات اخلاقی: در نگارش مقاله اصالت متون، صداقتداری و امانتداری شده است. یافتهها: علیرغم تدوین شش برنامه 5 ساله توسعهای در کشورمان پس از انقلاب اسلامی، مقایسه میزان منابع پیش بینی شده در منابع توسعهای از محل سرمایهگذاری خارجی با میزان منابع تحققیافته از این محل، نشان میدهد که درصد اندکی از منابع پیش بینی شده در این برنامهها تحققیافته است. نتیجه: ادامه حضور و رقابتپذیری کشورمان در حوزه سرمایهگذاری خارجی، علاوه بر قواعد بینالمللی، نیازمند دستیابی به الگویی مشخص و کاربردی برای تحقق توسعه ملی است. لذا عدم تحقق این مهم در اسناد بالادستی با وجود قرار گرفتن در منطقه ژئوپلیتیکی، برخورداری از منابع اولیه نفت و گاز و بازار نسبتاً بزرگ، لزوم بازنگری جدی در سیاستهای راهبردی و توسعهای در این حوزه را صدچندان میکند.