بررسی پیامدهای مکانی‌ـ فضایی اجرای الگوی یکپارچة درون‌زای توسعة منطقه‌ای (موردپژوهی: طرح توسعة منطقه ‏ای سلسله (الشتر))

نویسندگان

1 جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22059/jtcp.2022.345571.670334
چکیده

الگوی یکپارچة درون‏زای منطقه‏ای دارای پیامدهای مکانی‌ـ فضایی مطلوب و سبب‏ساز توسعة متوازن و متعادل منطقه‌ای در ابعاد مختلف است. با توجه به کاربردی بودن اهداف نوشتار حاضر، بررسی پیامدهای مکانی‌ـ فضایی برگرفته از الگوی یکپارچة درون‌زای توسعة منطقه‌ای مورد نظر این پژوهش است. با این توصیف سؤال راهبردی این است که الگوی یادشده چه آثار و پیامدهایی داشته است. برای پاسخ به سؤال پژوهش، از استراتژی قیاسی مبتنی بر روش‏شناسی کمّی ‏استفاده شد. در ‏این زمینه، جامعة آماری پژوهش شامل خبرگان و نخبگان علمی‌ـ اجرایی در استان لرستان (شهرستان سلسله) بود که با استفاده از شیوة سیستماتیک و مبتنی بر منطق نمونه‏گیری تعداد 30 نفر به عنوان نمونه انتخاب شد. روش گردآوری داده‌ها به صورت میدانی و با استفاده از ابزار پرسشنامه و همچنین ابزار تحلیل داده‏ها با استفاده از روش استنباطی مبتنی بر شاخص‏های برازش مدل اندازه‏گیری و مدل ساختاری و بهره‌گیری از نرم‌افزار smart PLS بود. نتایج پژوهش نشان داد شاخص‏های مدل اندازه‏گیری «الگوی یکپارچة درون‌زا» و «تحول فضایی» تأییدکنندة مدل اندازه‏گیری پژوهش است. در مدل ساختاری پژوهش، صحت رابطة بین متغیرهای ساختاری/ مکنون پژوهش بر اساس آمارة T-value مورد سنجش و صحت این رابطه مورد تأیید قرار گرفت. افزون بر این، مبتنی بر ضریب تعیین (R2) و معیار اندازة تأثیر شدت (F2) شدت و اثر رابطة بین متغیر «الگوی یکپارچة درون‌زا» و «تحول فضایی» تأیید شد. همچنین شاخص برازش کلی مدل (GOF) نشان می‏دهد مدل دارای برازش قوی است و داده‌ها تأییدکنندة مدل تجربی پژوهش‌اند.