توزیع و تحلیل فضایی آبادی های در معرض تخلیه در استان خراسان رضوی
نویسندگان
1 گروه جغرافیا، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2 گروه جغرافیا، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3 گروه جغرافیا، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22059/jtcp.2022.350589.670360چکیده
بدون شک عدم توجه به تخلیة جمعیتی آبادیها میتواند عواقب جبرانناپذیری بر سکونتگاههای انسانی وارد آورد. بررسی و شناخت کمّوکیف این موضوع میتواند به برنامهریزان و تصمیمگیران در حوزة برنامهریزی فضایی در ممانعت از تخلیة کامل جمعیتی سکونتگاههای روستایی کمک شایانی کند. مطالعة حاضر از نوع کاربردی با روش توصیفیـ تحلیلی است. جامعة آماری آبادیهای کمتر از 100 نفر سکنه در استان خراسان رضوی طی سه دهه (1365 ـ 1395) بودند. به منظور بررسی ابعاد فضایی از تحلیل فضایی محلی موران و به منظور بررسی جهت و محدودة پراکنش از تحلیل میانگین مرکزی و توزیع جهتدار استفاده شد. نتایج نشان داد در سرشماریهای سالهای 1365، 1375، 1385، 1395 به ترتیب 2/92، 1/90، 8/94، 7/79 درصد آبادیهای تخلیهشده در دهة قبل جمعیتی کمتر از 100 نفر داشتهاند. نتایج تحلیل خودهمبستگی فضایی موران نشان داد الگوی پراکنش آبادیهای در معرض تخلیه طی سه دهه خوشهای است. همچنین، نتایج تحلیل میانگین مرکزی و توزیع جهتدار نشان داد 68 درصد از آبادیهایی که در معرض تخلیة جمعیتی قرار دارند در محدودة بیضی قرار گرفتهاند و جز دهة 1365 ـ 1375 که جهت توزیع آبادیهای در معرض تخلیه شمال غربیـ جنوب شرقی بوده در سایر مقاطع زمانی، یعنی 1375 ـ 1395، شمال شرقـ جنوب غرب بوده است.