بررسی تغییرات کاربری اراضی بر الگوهای زمانی- مکانی دمای سطح زمین در اراضی شهری با استفاده از داده های سنجشازدور و GIS (مطالعه موردی: شهر ایلام)
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران
2 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران
doi
10.22059/jtcp.2023.351369.670365چکیده
گسترش سریع شهرها به دلیل تغییرات گسترده در کاربری و پوشش سطح زمین اثرات منفی زیادی بر کیفیت زیستمحیطی در سطح جهان داشته است؛ ازجمله: کیفیت هوا، افزایش دما، تغییرات چشمانداز و همچنین تبدیل زمینهای کشاورزی به اراضی بایر که منجر به از بین رفتن تنوع زیستی میشود. ازآنجاکه تغییرات کاربری اراضی در سطوح وسیع و گسترده صورت میگیرد. تکنولوژی سنجش از راه دور ابزاری ضروری، کارآمد و با ارزش، جهت پایش تغییرات می باشد. در این مطالعه با توجه به اهمیت موضوع، بررسی تغییرات کاربری اراضی بر الگوهای زمانیـ مکانی دمای سطح زمین در اراضی شهری در یک دوره زمانی 30 ساله (2020 - 1990) با استفاده از تصاویر ماهواره لندسَت و شبیهسازی تغییرات با استفاده از مدل شبکه عصبی آرتمپ فازی در شهر ایلام انجام شد. نیز، از سنجندههای( TM, OLI, ETM) ماهواره لندسَت، برای بررسی تغییرات طولی و فضایی (LST) در شهر ایلام استفاده شد. برای تهیه نقشه کاربری اراضی از روش طبقهبندی پیکسل پایه برای تمامی دورهها (1990 ـ 1995 ـ 2000 ـ 2005 ـ 2010 ـ 2015 و 2020) و از نرمافزارهای( ENVI) و (Ecognitio ) استفاده شد و سپس با الگوی(NDVI) و (LST) تخمین زده شد. نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد در اکوسیستم شهر ایلام مقادیر(NDVI) نسبتاً متوسطی وجود دارد، میانگین دمای سطح کاربری مسکونی در ماه خرداد نیز برابر با 80/35 درجه سانتیگراد می باشد و میزان دمای سه کاربری باغ، و کشاورزی و سایر کاربریها (اراضی بدون پوشش) به ترتیب برابر با 33/32 و 25/37 و 46/38 است که مهمترین کانون کمینه آن مناطق با پوشش سبز و مرتفع هستند و در سطح شهر نیز بلندمرتبهسازی و سایهاندازی ساختمانها در سطح شهر، استفاده از مصالح با جذب حرارتی کمتر، همچون ایزوگام، و مبلمان و فضای سبز شهری، و همچنین آلودگی هوا سبب جذب کمتر انرژی میشوند. از طرف دیگر، توزیع فضایی(NDVI) همسو با مقادیر (LST) بوده است. با توجه به این پژوهش، مساحت کاربریها نشان میدهد که کاربری اراضی مسکونی، در روش شبکه عصبیـ فازی از 18/19 درصد در سال 1990 به 35/39 درصد در سال 2020 رسیده است که نشاندهنده رشد و توسعه شهر می باشد. از سوی دیگر، کاربری باغ از 64/8 درصد در سال 1990 به 49/3 درصد در سال 2020 رسیده که میتوان علت این کاهش را توسعه فضای شهری دانست.