سنجش و ارزیابی بعد عینی زیست پذیری شهری در مناطق دهگانۀ کلانشهر تبریز
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
3 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
doi
10.22059/jhgr.2020.286057.1007981چکیده
قابلیتِ زندگی شهری بهعنوان استاندارد سلامت، راحتی،و شادی است که بهتازگی دغدغۀ اصلی در جغرافیا و سیاست شهری است. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی زیستپذیری محیطهای شهری تبریز از لحاظ میزان برخورداری از شاخصهای زیستپذیری گام به عرصۀ تحقیق نهاده است. این تحقیق به لحاظ ماهیت از نوع کاربردی، به حیث روش توصیفی-تحلیلی، و ابزار سنجش پرسشنامه بوده است. جامعة آماری در این پژوهش متخصصان و مدیران شهری در دسترس آشنای کامل با وضعیت هرمنطقه است که تعداد آنها برابر با 140 نفر است. بر اساس جدول مورگان، 104نفر از این افراد با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدهاند. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات و رتبهبندی نهایی شاخصها از آزمونهایt تکنمونهای و کروسکال والیس بهره گرفته شده است. نتایج نشان میدهد بهطور کلی زیستپذیری شهر تبریز از حد متوسط پایینتر بوده است که مناطق 5 و2 بهترتیب با میانگین رتبهای10/71 و 33/69 زیستپذیرترین و منطقۀ 7 با میانگین رتبهای10/10 در رتبةآخر زیستپذیری در بین مناطق دهگانه قرار گرفته است. همچنین، از نظر شاخصهای خدمات و زیرساختهای شهری، محیط شهری، اقتصاد شهری، مدیریت شهری، تاریخ شهری، و اجتماع شهری بهترتیب مناطق 2، 6، 2، 5، 8، و 5 در اولویت اول رتبهبندی قرارگرفتهاند.با توجه به نتایج آزمون کروسکال والیس، در سطح معنیداری 99 درصد مشخص شد بین مناطق دهگانۀ شهر تبریز از لحاظ مطلوبیت شاخصهای زیستپذیری تفاوت معناداری وجود داشته است.