سنجش و ارزیابی بعد عینی زیست پذیری شهری در مناطق دهگانۀ کلانشهر تبریز

نویسندگان

1 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ‏ریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ‏ریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

3 استادیار گروه جغرافیا و برنامه‏ ریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

doi
10.22059/jhgr.2020.286057.1007981
چکیده

قابلیتِ زندگی شهری به‏عنوان استاندارد سلامت، راحتی،و شادی است که به‏تازگی دغدغۀ اصلی در جغرافیا و سیاست شهری است. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی زیست‏پذیری محیط‏های شهری تبریز از لحاظ میزان برخورداری از شاخص‏های زیست‏پذیری گام به عرصۀ تحقیق نهاده است. این تحقیق به لحاظ ماهیت از نوع کاربردی، به حیث روش توصیفی-تحلیلی، و ابزار سنجش پرسش‏نامه بوده است. جامعة آماری در این پژوهش متخصصان و مدیران شهری در دسترس آشنای کامل با وضعیت هرمنطقه است که تعداد آن‏ها برابر با 140 نفر است. بر اساس جدول مورگان، 104نفر از این افراد با استفاده از روش نمونه‏گیری تصادفی ساده انتخاب شده‏اند. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات و رتبه‏بندی نهایی شاخص‏ها از آزمون‏هایt  تک‏نمونه‏ای و کروسکال والیس بهره گرفته شده است. نتایج نشان می‏دهد به‏طور کلی زیست‏پذیری شهر تبریز از حد متوسط پایین‏تر بوده است که مناطق 5 و2 به‏ترتیب با میانگین رتبه‏ای10/71 و 33/69 زیست‏پذیرترین و منطقۀ ‏7 با میانگین رتبه‏ای10/10 در رتبةآخر زیست‏پذیری در بین مناطق دهگانه‏ قرار گرفته است. همچنین، از نظر شاخص‏های خدمات و زیرساخت‏های شهری، محیط شهری، اقتصاد شهری، مدیریت شهری، تاریخ شهری، و اجتماع شهری به‏ترتیب مناطق 2، 6، 2، 5، 8، و 5 در اولویت اول رتبه‏بندی قرارگرفته‏اند.با توجه به نتایج آزمون کروسکال والیس، در سطح معنی‏داری 99 درصد مشخص شد بین مناطق دهگانۀ‏ شهر تبریز از لحاظ مطلوبیت شاخص‏های زیست‏پذیری تفاوت معناداری وجود داشته است.