آسیبپذیری نواحی شهری در برابر خطر وقوع زلزله بر اساس مدل IHWP (مطالعة موردی: نواحی منطقة 6 کلانشهر اهواز)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 استاد رشته جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22059/jtcp.2022.335903.670284چکیده
بلایای اتفاقافتاده در سالیان اخیر بیانگر این موضوع است که جوامع و افراد به صورت فزایندهای آسیبپذیرتر شده و ریسکها نیز افزایش یافتهاند. با این حال، کاهش ریسک و آسیبپذیری اغلب تا بعد از وقوع سوانح نادیده انگاشته میشوند. در پژوهش حاضر، که به شیوة توصیفیـ تحلیلی به انجام رسیده، سعی شده نمای آسیبپذیری نواحی منطقة 6 کلانشهر اهواز، در زمان وقوع زلزلة احتمالی، پیشبینی و بر اساس هدف اصلی این پژوهش بررسی شود. دادههای نظری پژوهش به روش کتابخانهای جمعآوری شده و پس از استخراج شاخصها تحلیل مکانی هر شاخص با استفاده از مدل دلفی فازی و مدل آسیبپذیری IHWP و تحلیلهای نرمافزار GIS به دست آمد. تحلیل یافتهها نشان داد با احتساب اولویتهای اول و دوم مدیریت بحران 03/15 درصد از کل کاربریهای منطقة مورد مطالعه بهشدت آسیبپذیر است؛ بدین معنی که در صورت وقوع زلزلهای شدید در منطقه آسیبپذیر خواهد بود. در این تحقیق به این نتیجه دست یافتیم که ویژگیهای کالبدی ساختمان به اندازة عواملی مانند کاربری زمین، تراکم جمعیت، و زمان وقوع زلزله اهمیت دارد که در میزان آسیبپذیری و فعالیتهای امداد و نجات نقش مؤثری دارد.