فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) با افکار غیرقابل کنترل، مزاحم و عودکننده (وسواس) مشخص می‌شود که منجر به رفتارهای تکراری (اجبار) می‌شود. میگرن یک اختلال عصبی-عروقی ناتوان‌کننده است که با سردرد ضربان‌دار یک طرفه مکرر مشخص می‌شود. تحقیقات متعدد نشان می‌دهد که هم OCD و هم میگرن با اختلال عملکرد سروتونرژیک مرتبط هستند. OCD: حلقه کورتیکو-استریاتال-تالاموس-قشری (CSTC) مهمترین مدار مغزی درگیر در پاتوفیزیولوژی OCD در نظر گرفته می‌شود، که در آن سروتونین انتقال‌دهنده عصبی اصلی درگیر است. داروهای سروتونرژیک بر روی مدارهای خاصی از CSTC عمل می‌کنند که منجر به افزایش سطح سروتونین سیناپسی می‌شود، که به نوبه خود به بهبود علائم مختلف OCD کمک می‌کند. میگرن: سیستم سروتونرژیک موجود در هسته رافه ساقه مغز بیشترین ارتباط را با پاتوفیزیولوژی میگرن دارد. کاهش سنتز 5-HT مغز و در نتیجه، کاهش انتقال عصبی 5-HT در افراد میگرنی می‌تواند رگ‌های خونی جمجمه را گشاد کرده و میگرن را آغاز کند. تریپتان‌ها به عنوان آگونیست‌های گیرنده 5-HT1B/1D عمل می‌کنند و نقش سروتونین را در اتصال به گیرنده‌های آن در انتهای عصب سه قلو و رگ‌های خونی تقلید می‌کنند و منجر به انقباض عروق جمجمه و همچنین کاهش آزادسازی پپتیدهایی مانند پپتید مرتبط با ژن کلسی‌تونین (CGRP) و ماده P می‌شوند که در نهایت سردرد را متوقف می‌کند. ارتباط احتمالی بین میگرن و اختلال وسواس فکری-عملی وجود دارد. تحقیقات بیشتر در این زمینه برای تأیید این ارتباط ضروری است. با توجه به نقش مشترک سروتونین در هر دو آسیب‌شناسی، جایی برای تحقیق در مورد دارودرمانی جدید وجود دارد که می‌تواند همزمان بر مسیرهای سروتونرژیک دخیل در آسیب‌شناسی هر دو اختلال عمل کند.