ارائة الگوی بهینة مرزبندی حوزة استحفاظی مناطق عملیاتی انتقال گاز به روش تخصیص مکانی
نویسندگان
1 استادیار، دانشکدة مدیریت و حسابداری، دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
2 استادیار، دانشکدة مدیریت و حسابداری، دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
doi
10.22059/jtcp.2021.325166.670231چکیده
یکی از چالشهای اساسی در حوزة انتقال انرژی، بهخصوص انتقال گاز، در ایران تعیین بهینة مرزهای عملیاتی انتقال جهت پوشش سراسری سرزمین است. به بیان دیگر، در گذر زمان و با تغییر سطح مصرف و نیز در مناطق، مرزهای تعریفشده به عنوان مناطق عملیاتی امکان پاسخدهی بهینه را از دست دادهاند و چالشهایی چون دسترسی سختتر، حجم و اهمیت انتقال، و ... ضرورت دارد بر مبنای تغییرات بهوجودآمده مرزهای جدیدی تعریف و تدقیق شود. از این رو، در این نوشتار، هدف پرداختن به موضوع الگوی بهینة مرزبندی مناطق عملیاتی انتقال گاز بود که در این زمینه از روش تخصیص مکانی بهره گرفته شد. بهینهسازی حداکثری و دسترسی بالا در انواع مختلف الگوریتمهاست. مدلهای تخصیص مکانی که معمولاً برای جایابی ایستگاهها و تجهیزات کاری به کار میروند ابزاری مناسب برای برنامهریزی خدمات عمومیاند. در این پژوهش، در کنار مطالعات تطبیقی و بهرهگیری از تجارب خارجی، از ابزارهایی مانند مصاحبه به منظور تعیین شاخصها، آزمونهای آماری در GIS، روشهای وزندهی، و ... بهره گرفته شد. بر اساس نتایج بهدستآمده،
