مقایسه اثربخشی رواندرمانی پویشی فشرده کوتاهمدت با درمان کوتاهمدت راهحلمحور بر اجتناب تجربی و علائم افسردگی در دانشجویان دانشگاه
نویسندگان
1 Associate professor, Department of Psychology, Bojnourd Branch, Islamic Azad University, Bojnourd, Iran.
2 Ph.D. student in counseling, Department of Psychology, Bojnourd Branch, Islamic Azad University, Bojnourd, Iran.
3 Associate professor, Department of Psychology, Bojnourd Branch, Islamic Azad University, Bojnourd, Iran.
doi
10.22038/JFMH.2025.81593.3149چکیده
مقدمه: این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی رواندرمانی پویشی فشرده کوتاهمدت (ISTDP) و درمان کوتاهمدت راهحلمحور (SFBT) بر اجتناب تجربی و علائم افسردگی در بین دانشجویان دانشگاه انجام شد. روش کار: پنجاه و چهار دانشجوی دانشگاه در شهر گناباد، ایران، به طور تصادفی به ISTDP، SFBT یا گروه کنترل اختصاص داده شدند. هر دو درمان شامل 10 جلسه بود. ISTDP از یک پروتکل هفت مرحلهای که به تعارضات ناخودآگاه و تجربیات عاطفی میپرداخت، پیروی میکرد، در حالی که SFBT از راهبردهای عملی حل مسئله استفاده میکرد. ارزیابیهای قبل و بعد از درمان از اجتناب تجربی و علائم افسردگی به ترتیب با استفاده از پرسشنامه پذیرش و عمل (AAQ-II) و پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) انجام شد. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: یافتهها تفاوتهای معناداری را بین گروههای درمانی و گروه کنترل در اجتناب تجربی (F(2,51)= 95.62، P< 0.001، η²= 0.79) و علائم افسردگی (F(2,51)= 9.51، P< 0.001، η²= 0.28) نشان داد. بهطور خاص، ISTDP علائم افسردگی (P= 0.01، η²= 0.40) را بیشتر از SFBT (P= 0.05، η²= 0.20) کاهش داد. هر دو روش درمانی در مقایسه با گروه کنترل در کاهش اجتناب تجربی مؤثر بودند، اما ISTDP تأثیر قابل توجهی بر کاهش اجتناب تجربی و علائم افسردگی نشان داد. نتیجهگیری: ISTDP در کاهش اجتناب تجربی و علائم افسردگی در بین دانشجویان دانشگاه مؤثرتر از SFBT بود. اگرچه هر دو روش درمانی مفید بودند، اما ISTDP در پرداختن به مسائل روانشناختی زمینهای و بهبود علائم افسردگی، اثربخشی بیشتری نشان داد.
