ارزیابی سلامت روان زنان شاغل در دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، ایران
نویسندگان
1 Department of Medical Informatics, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.
2 Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.
3 Department of Medical Informatics, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran. Applied Biomedical Research Center, Basic Sciences Research Institute, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.
4 Department of Medical Informatics, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.
5 Department of Psychiatry, Psychiatry and Behavioral Sciences Research Center, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran
6 Neuroscience Research Center, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran. Department of Neuroscience, Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.
7 Center for Healthcare Data Modeling, Department of Biostatistics and Epidemiology, School of Public Health, Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran.
8 Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.
doi
10.22038/JFMH.2025.89048.3256چکیده
مقدمه: سلامت روان زنان شاغل در محیطهای کاری پراسترس، مانند دانشکدههای پزشکی، به دلیل اهمیت کار و مسئولیتهای عمده آنها از اهمیت بالایی برخوردار است. فشارهای کاری و عدم تعادل بین کار و زندگی میتواند منجر به اختلالات روانی مانند اضطراب، افسردگی و بیخوابی شود. این مطالعه با هدف ارزیابی سلامت روان زنان شاغل در دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، ایران انجام شد. روش کار: این مطالعه توصیفی-مقطعی بر روی ۱۴۵ کارمند زن در سال ۱۴۰۳ انجام شد. برای ارزیابی سلامت روان از پرسشنامه سلامت عمومی-۲۸ (GHQ-۲۸) استفاده شد. دادهها با استفاده از روشهای آماری توصیفی و تحلیلی تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: پنجاه و یک درصد از شرکتکنندگان در GHQ-۲۸ نمره بالاتر از نقطه برش کسب کردند که نشاندهنده مشکلات روانی احتمالی است. اضطراب و بیخوابی شایعترین اختلالات در افراد مشکوک به مشکلات روانی بودند. هیچ یک از متغیرهای جمعیتشناختی ارتباط معنیداری با سلامت روان نشان ندادند (P> ۰.۰۵). با این حال، تحلیل رابطه بین متغیرهای جمعیتشناختی و خردهمقیاسها نشان داد که سطح تحصیلات با علائم جسمانی، اضطراب و بیخوابی مرتبط است. علاوه بر این، سطح سابقه کار و سن بالاتر با افزایش اضطراب و بیخوابی مرتبط بودند (P< 0.05). نتیجهگیری: اختلالات روانی در بین زنان شاغل در دانشکده پزشکی شایع است؛ فشارهای کاری و اجتماعی مستقل از ویژگیهای شخصی تأثیر دارند. اجرای برنامههای حمایتی (مانند خدمات مشاوره، کارگاههای مدیریت استرس و ترتیبات کاری انعطافپذیر) برای بهبود سلامت روان شرکتکنندگان توصیه میشود.
