اصول توسعۀ مبتنی بر حمل ونقل عمومی در مناطق شهری (مطالعۀ موردی: منطقۀ 3 شهر قزوین)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری
2 دانشیار، عضو هیئت علمی پژوهشکدة حملونقل مرکز تحقیقات راه، مسکن، و شهرسازی
doi
10.22059/jhgr.2020.215905.1007302چکیده
رشد جمعیت شهری در کشورهای در حال توسعه مشکلاتی مانند آلودگی زیستمحیطی و بهداشتی، تردد زیاد اتومبیلهای شخصی، و عدم سرزندگی شهرهارا بهوجود آورده است. جنبشهایی مانند نوشهرگرایی در اواخر قرن بیستم در جهت رفع این مشکلات و افزایش پایداری شهرها ایجاد شدند. «توسعة مبتنی بر حملونقل عمومی» (یکی از مشتقات جنبش نوشهرگرایی) رویکردی است که با تأکید بر افزایش سیستم حملونقل عمومی و مناسبسازی محلات برای پیادهروی سعی در کاهش استفاده از خودروی شخصی دارد. از این الگو در دهههای اخیر با هدف افزایش کیفیت توسعههای جدید و بهبود وضع موجود استفاده شده است. قزوین پس از انقلاب رشد چشمگیری داشته و ازآنجا که رشد کالبدی شهر با گسترش زیرساختهای حملونقل عمومی مطابقت نداشته موجب بروز مشکلات مختلفی شده است. این پژوهش با هدف بررسی معیارهای توسعة حملونقل در منطقة۳ قزوین انجام شده است. برای دستیابی به هدف، نخست نظریات در زمینة توسعة حملونقل مطالعهو معیارهای بررسی این توسعه تدوین شد و در قالب پرسشنامه در محدودة مورد بررسی قرار گرفت. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی- تحلیلی است و در زمرة پژوهشهای کمی و کیفی قرار میگیرد. در این پژوهش از روش تحلیل کیفی (تحلیل محتوا) و تحلیل کمی (آمار توصیفی و استنباطی) استفاده شده است. نتایج نشان میدهد منطقة۳ قزوین از نظر معیارهای توسعة حملونقل وضعیت متوسطی دارد. معیارهایی مانند دسترسی و پیادهمداری وضعیت متوسطی داشته و بایستی در جهت ارتقای وضعیت آنها در منطقه برنامهریزی شود. در انتها راهبردهایی برای بهبود منطقه از نظر توسعة مبتنی بر حملونقل عمومی ارائه شده است.