تحلیل فضایی و سطحبندی مناطق پانزدهگانة شهر اصفهان بر مبنای عدالت دسترسی به حملونقل عمومی
نویسندگان
1 کارشناسارشد برنامهریزی شهری، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران
2 استادیار گروه شهرسازی، دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22059/jtcp.2021.331285.670259چکیده
در عصر فعلی عدالت و پیشرفت دو بال توسعة پایدار تلقی میشوند که هر یک بدون دیگری فاقد ارزش است. در این میان حملونقل عمومی یکی از سیستمهای مهم خدماترسانی در شهرهاست که نقشی مهم در تحقق عدالت ایفا میکند و اهمیتی فوقالعاده دارد. بر اساس این ضرورت، هدف از این تحقیق تحلیل و سطحبندی مناطق پانزدهگانة کلانشهر اصفهان بر مبنای عدالت دسترسی به حملونقل عمومی بود. جهت دستیابی به این هدف، اطلاعات مورد نیاز به روش اسنادی و میدانی (از نوع مشاهده و پرسشنامه) جمعآوری شد و از روش بهترینـ بدترین و کوکوسو برای تحلیل دادهها استفاده شد. نتایج حاکی از آن بود که منطقة 1 و 3 بیشترین و مناطق 9 و 11 و 14 کمترین امکانات و تسهیلات حملونقل عمومی را دارند. ضمن اینکه نیاز به حملونقل عمومی به لحاظ کاربران در مناطق 8 و 10 بیشترین و در مناطق 2 و 9 و 11 کمترین حد خود را دارد. با ترکیب این دو مؤلفه نیز مشخص شد مناطق 1، 2، 3، 15 در قیاس با سایر مناطق از نسبت امکانات به کاربران بیشتری برخوردارند و مناطق 8، 10، 11، 14 در قیاس با سایر مناطق نسبت امکانات به کاربران کمتری دارند. در مابقی مناطق نسبت امکانات به کاربران حالت متعادلتری دارد. بنابراین، لازم است در برنامهریزیهای آتی در زمینة حملونقل عمومی به شکاف بین امکانات و نیاز کاربران توجه بیشتری شود.