چالشهای ایران و عثمانی در خلیج فارس از شاه عباس تا سقوط صفویه
نویسندگان
1 دانشیار گروه تاریخ دانشگاه امام خمینی قزوین
2 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته تاریخ ایران اسلامی دانشگاه بینالمللی امام خمینی
doi
چکیده
دور زدن دماغه امید نیک توسط اروپائیان و ورودشان به آبهای اقیانوس هند، دریای سرخ دریای عمان و خلیج فارس سبب رویاروئی آنها با فرمانروایان منطقهای شد، زیرا ورود آنها سیستم سنتی تجارت را مختل کرد. ورود پرتغالیها به این نواحی و انتقال تجارت این حوزه ها از دوران کهن به دوران جدید موجب واکنش فرمانروایان مناطقی که در حقیقت مسیرهای اصلی تجارت سنتی بودند، گردید ، چرا که آنها را از سود حاصل از مبادلات شرق و غرب محروم میساخت. از جمله فرمانروایان این مناطق میتوان به صفویان، عثمانی ها و مغولان هند اشاره کرد. دولت صفوی در ابتدای قدرتگیری خود به دلیل درگیریهای داخلی توجه چندانی به این امر نداشت تا اینکه در زمان شاه عباس اول آنها را در سال 1032 ق./1622م. به کمک انگلیسیها از هرمز بیرون راند ، اما دولت عثمانی که از همان ابتدای ورود پرتغالیها در صدد رقابت با آنها برآمده بود ، پس از بیرون رانده شدن پرتغالی ها از هرمز به آنها نزدیک گردید و در نواحی دیگری از خلیج فارس مانند بصره و بحرین برای ایران مشکل ساز شد. در پژوهش حاضر این مسئله از دوره شاه عباس اول تا سقوط سلسله صفوی در دوره شاه سلطان حسین مورد بررسی قرار خواهد گرفت .
