مدلسازی پیشبینیکننده سطح مراقبت در روابط عاشقانه بر اساس سبکهای دلبستگی، با در نظر گرفتن نقش واسطهای احساس گناه در روابط عاشقانه
نویسندگان
1 Ph.D. student in psychology, Faculty of Educational Sciences and Psychology, Islamic Azad University, Bojnord branch, Bojnord, Iran.
2 Department of Clinical Psychology, Psychiatry and Behavioral Sciences Research Center, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran.
3 Assistant professor of psychology, Department of Psychology, Islamic Azad University, Quchan branch, Quchan, Iran.
doi
10.22038/JFMH.2025.85235.3204چکیده
مقدمه: این مطالعه با هدف پیشبینی سطح مراقبت در روابط عاشقانه بر اساس سبکهای دلبستگی، با در نظر گرفتن نقش واسطهای احساس گناه در این روابط انجام شد. روش کار: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی (تحلیل مسیر) بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان و مردان متأهل ساکن در مشهد، ایران، در سال 1403 بود. برای این منظور، 400 نفر با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای انتخاب شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای مراقبت کانز و شیور (1994)، سبکهای دلبستگی هازن و شیور (1978) و احساس گناه بین فردی اوکانر و همکاران (1997) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از نرمافزار LISREL 8.80 و مدل تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج: شاخصهای کلی آزمون، برازش کلی مدل را نشان دادند. ضریب مسیر از سبک دلبستگی ایمن و دوسوگرا به احساس گناه و ضریب مسیر از احساس گناه به مراقبت معنادار بود (0.01>P). نتایج ضرایب غیرمستقیم سبک دلبستگی ایمن و دوسوگرا بر مراقبت زوجین با میانجیگری احساس گناه معنادار بود (0.01>P). به عبارت دیگر، احساس گناه واسطه رابطه بین سبکهای دلبستگی ایمن و دوسوگرا و مراقبت در روابط عاشقانه بود. نتیجهگیری: نتایج نشان میدهد که زوجدرمانگران و مشاوران خانواده باید برای درک بهتر مشکلات زوجین، به سبکهای دلبستگی و احساس گناه به عنوان متغیرهای تأثیرگذار توجه بیشتری داشته باشند.
