تحدید مرزهای مشارکت، نظر اکثریت در قرآن و سنت

نویسندگان
doi
10.30497/law.2012.1244
چکیده

اعتبار و حدود تأثیر آراء مردم در تصمیماتی که برای اداره کشور در نظام ولایت فقیه اتخاذ می‌شود، همواره با فراز و نشیب‌هایی میان اتکای افراطی و نادیده‌انگاری تفریطی همراه بوده و موجب سردرگمی ملت مسلمان شده است. از یک‌سو، سخن گفتن از حقوق مردم برای ایجاد شباهت میان حکومت اسلامی و دموکراسی‌های لیبرال غربی، و از سوی دیگر، به حاشیه راندن نظرات مردم به بهانه دفاع از حاکمیت ولایت ائمه معصومین(ع) و فقهای عظام، نگارنده را بر آن داشته است تا با مراجعه به ادله قرآنی و سنت نبوی و علوی که عموماً این موضوع را در نهاد شورا مطرح کرده‌اند، به بررسی وجود یا عدم وجود چنین حقی و در صورت وجود، به تعیین مرزهای استیفای آن و تکالیف والی در به رسمیت شناختنش بپردازد. مبنای حق در تفکر اسلامی به اراده خدای متعال بازمی‌گردد و از سرچشمه رأی اکثریت سیراب نمی‌شود؛ ازاین‌رو هرجا که به آراء عمومی مراجعه می‌شود، باید پیش‌تر از سوی شارع نسبت به اصل و حدود آن اذن داده شده باشد.