بررسی و ارزیابی نقش توانهای محیطی در توزیع مکانی – فضایی سکونتگاههای روستایی شهرستان مراغه با تکنیک AHPفازی
نویسندگان
doi
10.22059/jtcp.2020.295027.670054چکیده
وضعیت اکولوژیکی و توانهای طبیعی، نقشی بسزا در توسعة پایدار و الگوی استقرار فضایی سکونتگاههای روستایی دارند. بر این اساس، شناخت میزان پایداری روستاها برای کاهش آثار نامطلوب شرایط محیطی و برنامهریزی برای ارتقای وضعیت سکونتی اهمیت زیادی دارد.؛ از طرفی، میتواند مخاطرات محیطی را به حداقل برساند. هدف پژوهش حاضر ارزیابی و پهنهبندی وضعیت توانسنجی محیطی و وضعیت استقرار روستاهای شهرستان مراغه است. روش پژوهش، توصیفی – تحلیلی، و ماهیت آن کاربردی است. برای بررسی توانسنجی محیطی روستاها شاخصهای ارتفاع، شیب، جهت شیب، فاصله از گسل، دسترسی به منابع آبی (رودخانه)، نوع خاک و اقلیم نتایج بهکار گرفته شد. برای محاسبة وزن نسبی هر یک از متغیرها، مدل تحلیل سلسلهمراتبی، و برای تلفیق لایه ها، منطق Fuzzy Overlay بهکار گرفته شد. نتایج نشان داد 121 روستا (68 درصد) از نظر توانهای محیطی در وضعیت پایدار قرار دارند که جمعیتی برابر با 62364 نفر (6/73 درصد) را در خود جای دادهاند. 49 روستا (5/27 درصد) از روستاها پایداری متوسطی دارند که 20516 نفر (2/24 درصد) در این روستاها ساکناند و 8 روستا (5/4 درصد) در وضعیت ناپایدار استقرار گرفتهاند و 1850 نفر (2/2 درصد) در روستاهای ناپایدار زندگی میکنند. همچنین، از نظر پایداری، روستاهای مرکز و غرب شهرستان مراغه نسبت به روستاهای شرقی و جنوبشرقی وضعیتی مناسب دارند. از میان شاخصهای مورد مطالعه، بین مؤلفههای ارتفاع، شیب، فاصله از رودخانه و اقلیم با توزیع نقاط روستایی همبستگی معناداری وجود دارد.