بررسی قابلیت اجرای مفاد گواهی عدم امکان سازش در طلاق توافقی
نویسندگان
1
doi
10.30497/law.2012.1259چکیده
چندی است که در برخی از محاکم خانواده رویهای ناصواب در حال شکلگیری است و علت آن را برخی قضات، تراکم پروندههای وارده به شعب اظهار مینمایند. این محاکم از اجرای مفاد حکم طلاق توافقی خودداری کرده و متقاضی اجرا را که در این موارد غالباً زوجه است، به تقدیم دادخواست مجدد جهت الزام زوج به ایفای تعهدات مندرج در گواهی عدم امکان سازش که بهصورت توافقی صادر شده، رهنمود مینمایند. قضات این محاکم در اثبات ادعای خود به منطوق ماده واحده قانون اصلاح مقررات مربوط به طلاق مصوب 1371 مجمع تشخیص مصلحت نظام استناد کرده و مدعی هستند که با توجه به استفاده قانونگذار از عبارت «گواهی» در طلاق توافقی، آنچه صادر میشود صرفاً یک گواهی است و مفاد آن قابلیت اجرا ندارد و تنها جهت معرفی به دفترخانه برای اجرای صیغه طلاق بر اساس قانون فوقالذکر است. این استدلال در عمل موجب افزایش مشکلات حقوقی زنان در مراجعه به محاکم و احقاق حق میشود. در این مقاله ضمن نقد این استدلال، به قابلیت اجرای گواهی عدم امکان سازش پرداخته میشود.
