تأثیر انسداد بینایی بر مهارت هدف‌گیری- دریافت و چشم آرام در کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی

نویسندگان

1 گروه علوم رفتاری و شناختی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

2 گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی ، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

3 گروه رفتار حرکتی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.

doi
10.22059/jsmdl.2024.374048.1768
چکیده

مقدمه: کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی در اجرا و ردیابی تکالیف هدف­گیری-دریافت دارای ضعف می­باشند.‏ ‏پژوهش حاضر با هدف تاثیر انسداد بینایی بر مهارت هدف­گیری-دریافت و چشم آرام در کودکان با اختلال هماهنگی رشدی انجام گرفت. ‏ ‏روش پژوهش: در این پژوهش نیمه تجربی که با طرح اندازه­گیری تکراری انجام گرفت، از بین دختران و پسران مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی در مرکز بهزیستی و توابخشی خوراسگان اصفهان، 26 کودک مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی با دامنه سنی 7 تا 9 سال به صورت هدفمند ‏انتخاب شدند. شرکت­کنندگان به پرتاب 10 توپ به سمت دیوار و همزمان دریافت توپ برگشتی تحت سه شرایط بینایی کامل، انسداد ابتدایی و انسداد انتهایی پرداختند. همزمان با پرتاب و دریافت توپ، حرکات چشم شرکت­ کنندگان توسط دستگاه ردیابی بینایی و همچنین نمره عملکرد آن­ها ثبت گردید. داده­ها به روش ‏تحلیل واریانس درون گروهی با اندازه­گیری تکراری و آزمون تعقیبی بنفرونی تحلیل شد.‏یافته‌ها: نتایج نشان داد که اجرای مهارت هدف­گیری- دریافت و طول دوره چشم آرام در شرایط انسداد ابتدایی و انسداد انتهایی در مقایسه با شرایط بدون انسداد به طور معناداری تضعیف گردید (0/05>p). همچنین، نتایج نشان داد که انسداد ابتدایی باعث تضعیف بیشتر اجرای مهارت پرتاب و دریافت و هم طول دوره کوتاه­تر چشم آرام در مقایسه با انسداد انتهایی گردید (0/05>P).نتیجه‌گیری: به طور کلی نتایج تحقیق حاضر از نقش سیستم پیش­برنامه­ریزی در اجرای مهارت پرتاب و دریافت در کودکان با اختلال هماهنگی رشدی حمایت می­کند.