مقایسة اثر تحریک جریان مستقیم فراجمجمهای مخچه و قشر پریفورنتال خلفی جانبی بر تعادل ایستای سالمندان مرد
نویسندگان
1 گروه رفتارحرکتی ، دانشکده علوم ورزشی ،واحد اصفهان (خوراسگان) ،دانشگاه آزاد اسلامی،اصفهان، ایران.
2 گروه رفتارحرکتی ، دانشکده علوم ورزشی،واحد اصفهان (خوراسگان) ،دانشگاه آزاد اسلامی،اصفهان، ایران.
3 گروه رفتارحرکتی، دانشکده علوم ورزشی،واحد اصفهان (خوراسگان) ،دانشگاه آزاد اسلامی،اصفهان، ایران.
4 گروه رفتارحرکتی ، دانشکده علوم ورزشی،واحد اصفهان (خوراسگان) ، دانشگاه آزاد اسلامی،اصفهان، ایران .
doi
10.22059/jsmdl.2024.380894.1794چکیده
مقدمه: بهنظر میرسد که تحریک جریان مستقیم فراجمجمهای (tDCS) مخچه در مقایسه با سایر نواحی مغز، ناحیة مؤثری در بهبود تعادل افراد مسن است؛ بنابراین تحقیق حاضر با هدف مقایسة اثر tDCS مخچه و DLPFC بر تعادل ایستای سالمندان مرد انجام گرفت. روش پژوهش: در این تحقیق نیمهتجربی با طرح پیشآزمون-پسآزمون، از بین سالمندان مرد با دامنة سنی 60 تا 80 سال، 60 سالمند سالم بهصورت داوطلبانه برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در چهار گروه 15 نفری مداخله tDCS مخچه، tDCS قشر جلوی مغزی جانبی پشتی چپ (DLPFC)، tDCS ساختگی مخچه و tDCS ساختگی DLPFC قرار گرفتند. شرکتکنندگان در مرحلة پیشآزمون و پسآزمون در 3 کوشش 30 ثانیهی اقدام به ایستادن روی صفحة نیرو کردند. در مرحلة مداخله، که به مدت دو هفته و هر هفته 5 جلسة متوالی و هر جلسه 20 دقیقه به طول انجام یافت، تحریک مربوط به هر گروه انجام گرفت. دادهها به روش تحلیل کوواریانس تکمتغیری تحلیل شد.یافتهها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تحریک tDCS مخچه و DLPFC بر تعادل ایستای (جابهجایی قدامی- خلفی و مرکزی- جانبی مرکز فشار) مردان سالمند تأثیر معناداری دارد (0/05>P). اما بین tDCS مخچه و DLPFC در تعادل ایستای سالمندان مرد تفاوت معناداری وجود ندارد (0/05<P).نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر به مربیان و متخصصان سالمندی پیشنهاد میشود که از مزیتهای tDCS مخچه و DLPFC در بهبود تعادل ایستای سالمندان مرد بهره گیرند.
