بررسی و ارزیابی کاربری اراضی شهری از منظر عدالت اجتماعی (مورد مطالعه: کاشان)**
نویسندگان
1 استادیار، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران، ایران
2 . دانشیار، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران، ایران
3 . استاد، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران، ایران
4 . استاد، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران، ایران
5 دانشجوی دکتری، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22059/jtcp.2014.53203چکیده
در برنامهریزی کاربری اراضی شهری، عدالت در توزیع و پراکنش فضایی کاربریها یکی از مؤلفههای اساسی در توسعة پایدار شهری محسوب میشود. گسترش کالبدی کاشان در دهة اخیر و افزایش جمعیت آن باعث عدم تعادل در کاربری اراضی در نواحی مختلف آن شده و توسعة پایدار شهری را به خطر انداخته است. بنابراین، با توجه به اینکه کاربریها و خدمات شهری با پاسخگویی به نیاز جمعیتی و افزایش منفعت عمومی نقش و جایگاهی مهم در برقراری عدالت اجتماعی و فضایی دارند، هدف پژوهش شناخت و ارزیابی کاربریهای شهری از منظر عدالت اجتماعی به منظور دستیابی به معیارهای متناسب و اصول برنامهریزی توسعة پایدار شهری است. نوع پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی - تحلیلی است که با درنظرگرفتن دو شاخص مهم و مؤثر در کاربری اراضی (شامل ظرفیت و عدالت اجتماعی) و بهکارگیری نرمافزار GIS، در چارچوب مدلهای شاخص آنتروپی و میانگین نزدیکترین همسایه و سرانة مطلوب، کاربریهای شهری در سطح کاشان را بررسی و ارزیابی کمی و کیفی میکند. نتایج پژوهش نشان میدهد کاربریها پراکنش فضایی مناسبی ندارند و تحلیل کاربریها با شاخصهای ظرفیت و عدالت اجتماعی حاکی از آشفتگی کمی و کیفی در کاربریهای نواحی دهگانة کاشان است.
