تحلیلی بر آمایش فضایی– مکانی فضاهای درمانی مشهد با رویکرد پدافند غیرعامل
نویسندگان
1 1. استادیار، جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران
2 . دانشجوی کارشناسی ارشد، جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران
doi
10.22059/jtcp.2014.53204چکیده
مفهوم آمایش به تنظیم و تنسیق رابطة سه عنصر انسان، فضا و فعالیتهای انسان در مقیاسهای مختلف جغرافیایی (محله، ناحیه، منطقه، شهر، کشور و جز آن) با تأکید بر نقش نظام تصمیمسازی و تصمیمگیری اشاره میکند. جایگاه مهم مدیریت و تصمیمگیری، وجه اشتراکی است که آمایش را با موضوع پدافند غیرعامل پیوند میدهد. هدف این تحقیق بررسی چگونگی توزیع فضایی و مکانی کاربریهای درمانی (بیمارستانهای مهم) مشهد با رویکرد پدافند غیرعامل است. هر چند تأکید بر رویکرد پدافند غیرعامل است، بهدلیل ارتباط نزدیک این موضوع با موضوع آمایش (در مقیاس شهری)، یافتههای تحقیق میتواند در برنامهریزی فضایی و آمایشی شهر نیز مؤثر باشد. محدودة مورد مطالعه، مشهد است که با توجه به تنوع و تعدد کاربریهای درمانی، بیمارستانهای مهم و اصلی شهر برای بررسی نهایی انتخاب شد. نوع تحقیق کاربردی و روش آن توصیفی ـ تحلیلی است. یافتههای تحقیق نشان میدهد بخش عمدهای از بیمارستاهای مهم مشهد در محدودة بخش مرکزی شهر و در محدودة با خطر بالا از منظر پدافند غیرعامل قرار دارد و توزیع فضایی آنها بر اساس تراکم جمعیت، بهشدت نامتوازن است. در نهایت، با بررسی نتایج پژوهش پیشنهادهایی برای کاهش مخاطرات مراکز درمانی در زمان بحران بیان شد.
