تحلیل نابرابری های فضایی توزیع خدمات در سطح محلات منطقه شش تهران
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه خورازمی
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه خوارزمی
3 lاستاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه خوارزمی
4 کارشناسی ارشد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه خوارزمی
doi
10.22059/jtcp.2014.51501چکیده
عدالت فضایی و عدالت جغرافیایی به معنی توزیع عادلانة خدمات و امکانات شهری برای رسیدن به جامعهای متوازن، و یکی از رهیافتهای عدالت اجتماعی است. هدف مقاله حاضر بررسی وضعیت توزیع خدمات در سطح محلات منطقة شش براساس جمعیت، مساحت و سرانة کاربریهای خدماتی است. روش تحقیق توصیفی – تحلیلی است. به منظور تحلیل نحوة توزیع خدمات در سطح محلات منطقة شش، مدلهای L.Q ، ضریب امتیاز استانداردشده و مدل VIKOR بهکار گرفته شده است. سپس با بهکارگیری مدل کپلند (Copeland) نتایج مدلهای مذکور تلفیق شد. نتایج نشان میدهد خدمات شهری بهطور عادلانه در سطح محلات منطقة 6 توزیع نشده است. بهطوریکه محلات آرژانتین ساعی و میدان ولیعصر در بهترین وضعیت، و محلات فاطمی و قزلقلعه در پایینترین سطح برخورداری از توزیع خدمات قرار دارند. همچنین، یافتهها حاکی از آن است که توزیع فضایی جمعیت و خدمات نیز بهطور عادلانه انجام نگرفته است. بنابراین، با توجه به ساختار منسجم و سیستمی شهر، باید به عدالت فضایی در نحوة پراکنش خدمات در سطح محلات منطقة 6 و توزیع این خدمات با توجه به جمعیت آن توجه شود.