کاربرد گونهشناسی در تعیین اصالت نسخ خطی
نویسندگان
1 استادیار سازمان مطالعه و تدوین کتب (سمت)
doi
10.22054/ltr.2009.6488چکیده
«گونه شناسی» شناخت کاربردهای زبان فارسی است در حوزههای جغرافیایی و دورههای مختلف، و تطبیق آن با متون فارسی. با سنجش مقولههای مختلف زبانی و بیانی هر متن با متون دیگر میتوان به مجموعهای از هم خوانیها دست یافت، که همین همخوانیها اساس کار در گونه شناسی است. بنا بر اصل گونه شناسی، هر دست نوشت ویژگیهای زبانی و فرهنگی حوزة خویش را دارد و در صورت آمیزش آنها، ویژگیهای سبکی هر کدام از دست نوشتهها از آنها گرفته میشود و اصالت متن نهایی نیز مخدوش میگردد. «شدت رواج واژگانی» نیز عامل دیگری است در تعیین تشابهات و تفاوتهای حوزههای زبانی متون کهن.