نقش تعدیلگر سبکهای دلبستگی ناایمن در رابطه سازگاری معنوی با رشد معنوی و پریشانی روانی در دانشجویان دارای تجربهی شکست عاطفی
نویسندگان
1 Associate professor, Department of Counseling, Shahid Chamran University of Ahvaz, Ahvaz, Iran
2 MA. in counseling, Department of Counseling, Shahid Chamran University of Ahvaz, Ahvaz, Iran.
3 MA, Instructor, Department of Counseling, Shahid Chamran University of Ahvaz, Ahvaz, Iran.
doi
10.22038/jfmh.2022.20068چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر به منظور تعیین نقش تعدیلگر سبکهای دلبستگی ناایمن در رابطه سازگاری معنوی با رشد معنوی و پریشانی روانی دانشجویان دارای تجربهی شکست عاطفی انجام گرفت.روش کار: جامعهی آماری این پژوهش شامل کلیهی دانشجویان پسر دانشگاه های شهر اهواز بودند که تجربهی شکست عاطفی در رابطه با دختران داشتند. 200 نفر از این افراد به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده دراین پژوهش، پرسشنامهی سازگاری معنوی (SCQ)، پرسشنامه رشد معنوی (SAI)، سبکهای دلبستگی (RAAS) و پرسشنامه پریشانی روانی بودند. برای نتایج تحلیل از از روش همبستگی ساده و رگرسیون تعدیلگر استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد که بین سازگاری معنوی و رشد معنوی، رابطهی مثبت معنیدار (P= 0.001, r= 0.58) و بین سازگاری معنوی و پریشانی روانی رابطهی منفی معنی دار وجود دارد (P= 0.001, r= -0.17). همچنین نتایج رگرسیون تعدیلگر نشان داد که سبک دلبستگی ناایمن رابطهی بین سازگاری معنوی با رشد معنوی را تعدیل میکند (P= 0.05, β= -1.12)، اما سبک دلبستگی ناایمن رابطهی بین سازگاری معنوی و پریشانی روانی را تعدیل نمیکند (P= 0.96, β= 0.03).نتیجهگیری: با توجه به نتایج، سازگاری معنوی در رشد معنوی و سلامت روان نقش دارد و دلبستگی تاایمن میتواند نقش تعدیل کننده در رابطه سازگاری معنوی و رشد معنوی داشته باشد.
