امکانسنجی فنی و اقتصادی بهکارگیری مبدل حرارتی لولهگرمایی برای بهبود رطوبتزدایی در هواساز
نویسندگان
1 پژوهشگاه نیرو، تهران، ایران
doi
10.22060/mej.2023.21864.7525چکیده
در این مقاله برای اولین بار استفاده از لولهگرمایی برای بهبود رطوبتزدایی در هواساز در شرایط اقلیمی گرم و مرطوب ایران مورد مطالعه فنی و اقتصادی قرار گرفته است. دو نوع ساختمان یکی با 100% هوای تازه و دیگری با 25% هوای تازه مد نظر است. محاسبات همزمان کویل سرمایشی و مبدل حرارتی لوله گرمایی ارائه شده و نتایج آن با نتایج نرمافزار یک شرکت معتبر سازنده مقایسه و اعتبارسنجی شده است. همچنین محاسبات مربوط به عملکرد هواساز دارای لولهگرمایی با هواساز مرسوم مقایسه شده است. بر اساس نتایج، استفاده از لوله گرمایی در هواساز 25% هوای تازه، موجب کاهش 25% مصرف برق میشود و در هواساز 100% هوای تازه، 5% مصرف برق کاهش مییابد. در محاسبات اقتصادی، دو سناریو مطرح است: اینکه لولهگرمایی به عنوانی جزیی از هواساز جدید در کارخانه نصب شود و یا اینکه لولهگرمایی بر روی هواساز در حال بهرهبرداری نصب شود. فارغ از مساله صرفهجویی انرژی، هواساز جدید مجهز به لولهگرمایی بیش از 20% ارزانتر از هواساز مرسوم است. بهای انرژی از دو دیدگاه در نظر گرفته شده است: دیدگاه مصرفکننده و دیدگاه حاکمیتی. در یکی از سناریوها نرخ بازگشت داخلی از دیدگاه حاکمیتی 45% بوده و دوره بازگشت سرمایه حدود 5 سال است.