بازاندیشی در اصطلاح و تقسیم «اضافه‌های مجازی»

نویسندگان

1 دانشجوی دانشگاه علامه طباطبائی

doi
10.22054/ltr.2009.6477
چکیده

در این مقاله در آغاز به تعریف «اضافه» اشاره شده است و سپس به تقسیم‌بندی انواع اضافه ها - اضافه های حقیقی و مجازی - در دستورِ سنّتی، پس از آن در اصطلاح «اضافه های مجازی» بازاندیشی شده و تقسیم‌بندی دیگری برای انواع اضافه ها پیشنهاد شده است. این تقسیم‌بندی بر اساس «برجسته‌سازی»، «خودکاری» و «نقش ادبیِ» زبان صورت گرفته است. در پی تبیینِ این تقسیم‌بندی تازه، برخی ویژگی‌های «تشبیه» مورد بحث قرار گرفته و نمونه‌هایی از متونِ کهن نقل شده است که - با توجه به ویژگی‌های اساسی «تشبیه» - در شمارِ اضافه‌های تشبیهی قرار نگرفته‌اند. این اضافه‌ها که از پیوند یک اسمِ ذات و یک اسمِ معنا پدید می‌آیند، گونه‌ای دیگر از «اضافه‌های زبان ادبی» به شمار آمده و «اضافه‌ی تعیَّنی» نام گرفته‌اند. در بخشی دیگر نمونه‌هایی از تعیّن بخشی در زبانِ معیار نقل شده است. مطالب طرح شده در بخش نتیجه‌گیری جمع بندی شده‌اند.