تأثیر تعرفه آب در بخش کشاورزی بر بهرهوری و پایداری منابع: از نظریه تا عمل
نویسندگان
1 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
doi
10.22034/iwrr.2025.494562.2814چکیده
قیمتگذاری آب به عنوان یکی از ابزارهای مؤثر در کاهش تقاضا و دستیابی به اهداف بهرهوری، پایداری و مدیریت هزینههای سیستمهای منابع آب مطرح میشود. در این مقاله برای ارزیابی تأثیرات مختلف قیمتگذاری آب، از روش برنامهریزی ریاضی مثبت، با تأکید بر مناطق حوضه آبریز دریاچه ارومیه، استفاده شده است. با توجه به ابعاد پیچیده اجتماعی، اقتصادی و سیاسی افزایش تعرفه آب و چالشهای اجرایی در پیادهسازی سیاستها، ضمن ارائه سازوکارهای حاکم بر سامانه و تحلیل روابط بازخوردی، سیاست قیمتگذاری آب در رقابت با تغییر سامانه آبیاری برای بهرهوری مصرف آب و پایداری منابع تحلیل شده است. هر تغییر سازندهای بایستی با تأثیر بر حلقههای تشکیلدهنده رفتار سامانه، تعیین و سپس اجرایی شود. نتایج مطالعه حاکی از تأثیرات قابل توجه یارانه آب بر سود بخش کشاورزی و التزام افزایش تعرفه آب، در کنار توجه به اثر بازگشتی و بحران آب است. هرچند که افزایش راندمان آبیاری جزو سناریوهای منتخب منتج از روش مدلسازی ریاضی است، اما میتواند سبب فعالسازی الگوی رفتاری راهکارهای منجر به شکست شود و در کنار الگوی محدودیت رشد، به وخامت کمآبی کمک کند. نتایج مقاله حاضر، بینشی برای جلوگیری از اتکا به راهحلهای موقتی و درک صحیحتری از مسیر حرکت به سمت پایداری منابع ارائه میکند. به منظور جلوگیری از تنشهای افزایش ناگهانی تعرفه آب، انتخاب راهبردهای مناسب ذکرشده در این مطالعه در کنار افزایش تدریجی آببها باید با هدف تعادلبخشی مزایا و هزینههای ناشی از این سیاست برای حرکت به سوی بهرهوری اجتماعی و اقتصادی و پایداری منابع آب در منطقه انجام شود.