نماد گرایی عرفانی در شعر صائب تبریزی
نویسندگان
1 هیئت علمی دانشگاه ارومیه
doi
10.22054/ltr.2008.6452چکیده
عالم عرفان، عالم وحدت و یکرنگی است. صائب با اصل وحدت بخش عرفانی همة پدیدههای هستی را با همة تناقضها و اضدادش به زیبایی در کنار هم مینهد و کیفیت و حالت آن ها را در زندگی روزمرة بشر به صورت زنده و نمادین بیان میکند. صائب در اشعار خود با به کارگیری نمادهای عرفانی و واژگان فنی صوفیه، صور خیال شاعرانه و مفاهیم ذهن گرایانة خود را به شکل هنری بیان میدارد. در حقیقت موضوع عرفان در شیوة شاعری او اصلی وحدت بخش و زیبایی شناختی دارد و بر بیشتر اشعار او سایه افکنده است. تصور شاعرانه و هنری صائب از واژگان فنی صوفیه، فضاها و زمینههای مناسبی را در غزلهای او فراهم میآورد تا او با این شیوة خاص به خلق معانی و مضامین غیر متعارف و بدیع - که از مختصات ویژة سبک هندی است – بپردازد.