تأثیر همتاسازی مهارتی در تعامل دوتایی مشارکتی بر یادگیری مهارت فورهند تنیس روی میز دختران نوجوان
نویسندگان
1 دانشیاررفتار حرکتی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه،ایران
2 دانشجوی دکتری رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
3 دانشیاررفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.22059/jmlm.2021.327012.1594چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر همتاسازی سطح مهارت در تمرین تعاملی دوتایی مشارکتی بر یادگیری مهارت فورهند تنیس روی میز دختران نوجوان بود. در یک روش نیمهتجربی 24 دختر (14-16 سال)، بهصورت نمونۀ در دسترس از دبیرستانهای دخترانۀ شهر نهاوند انتخاب و به دو گروه مبتدی- مبتدی و مبتدی- ماهر تقسیم شدند. هر دو گروه به مدت 5 جلسه تمرینات دونفره را با آرایش مهارتی مربوط به خود (مبتدی- مبتدی، مبتدی- ماهر) انجام دادند، که هر جلسه شامل 20 ست 3 دقیقهای با زمان استراحت 1 دقیقهای بین ستها بود. با استفاده از آزمون دقت ضربۀ فورهند تنیس روی میز، اجرا در مراحل پیشآزمون، پسآزمون، یادداری و انتقال سنجیده شد. برای بررسی توزیع طبیعی دادهها از آزمون شاپیرو-ویلک استفاده شد. سپس آزمون آنالیز واریانس مرکب و آزمون تعقیبی مناسببرای تحلیل دادهها بهکار رفت. نتایج نشان داد هر دو گروه مبتدی- مبتدی و مبتدی- ماهر پیشرفت معناداری در یادگیری مهارت فورهند تنیس روی میز نشان دادند (5/0 < p) . همچنین گروه مبتدی- ماهر در مراحل اکتساب، یادداری و انتقال نسبت به گروه مبتدی- مبتدی عملکرد بهتری داشت (5/0 < p). یافتههای فعلی نشان میدهد که ترتیب مبتدی-ماهر برای یادگیری مهارت تنیس روی میز در حین آموزش دونفره بهتر بود، زیرا آنها از مشاهدۀ مدل بهینه و سایر چالشها و راهبردهای مرتبط در طول تمرین سود میبرند.