تأثیر زمان‌بندی تمرین هوازی حاد بر تحکیم حافظۀ کلامی

نویسندگان

1 .کارشناس ارشد رفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

2 دانشیار گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

3 استادیار گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

doi
10.22059/jmlm.2021.319754.1562
چکیده

با توجه به تأثیری که تمرینات هوازی می‌تواند بر عملکرد شناختی و حافظه داشته باشد، چالشی که همچنان در تحقیقات وجود دارد این است که زمان‌بندی اجرای تمرینات هوازی نسبت به جلسۀ آموزشی تکلیفی که می‌بایست به خاطر سپرده شود، چگونه باشد. پژوهش حاضر در پی پاسخگویی به این پرسش است که تمرینات هوازی در زمان‌های قبل، حین و بعد از اکتساب، چه تأثیری بر فرایند تحکیم حافظۀ کلامی دارد. در این تحقیق نیمه‌تجربی 48 دختر غیرورزشکار 20 تا 30 سال در چهار گروه کنترل، تمرین قبل، بعد و حین اکتساب با زمان‌بندی متفاوت، ترکیبی از تکلیف یادگیری کلامی شنوایی ری و 15 دقیقه فعالیت هوازی با شدت متوسط را انجام دادند. سپس تمامی گروه‌ها یک و 24 ساعت بعد در آزمون یادداری تکلیف حافظه شرکت کردند. یافته‌ها نشان داد که بین گروه‌ها در روند تغییرات در مرحلۀ اکتساب تفاوت معناداری وجود نداشت. علاوه‌بر این گروه‌ها در آزمون‌های یادداری عملکرد یکسانی داشتند. تنها تفاوت مشاهده‌شده در میزان افت عملکرد در آزمون یادداری اول نسبت به جلسۀ انتهای اکتساب بود که براساس آن به‌غیر از گروه بعد و حین تمرین سایر گروه‌ها افت عملکرد معناداری داشتند. بر این اساس به‌نظر می‌رسد تمرینات هوازی در حین اکتساب و همچنین بعد از آن می‌تواند دارای تأثیرات مثبت کوتاه‌مدتی بر حافظۀ کلامی باشد، هرچند این اثر در زمان‌بندی قبل از اکتساب مشاهده نشد.