بحران خشکیدگی دریاچه ارومیه در آئینه پژوهشهای داخلی: یک مطالعه علم سنجی
نویسندگان
1 دانشیار گروه علم اطلاعات و دانششناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 دانشیار گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
3 دانشجوی دکتری تخصصی علم اطلاعات و دانششناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22034/iwrr.2024.430684.2733چکیده
خشکشدن دریاچه ارومیه از دغدغههای اصلی جامعه دانشگاهی، طرفداران محیطزیست و مردم عادی به خصوص ساکنین حوضه دریاچه ارومیه است. خشک شدن این دریاچه تبعات فراوان اقتصادی، اجتماعی، زیستمحیطی و بهداشتی داشته و پیشبینی میشود نظام مدیریتی کشور را با چالشهای عمدهای از جمله چالش مهاجرت جمعیتی روبرو کند. در این پژوهش برای اولین بار از دیدگاه علمسنجی مقالات منتشره مرتبط با دریاچه ارومیه در نشریات داخلی که به زبان فارسی هستند، مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. بدین منظور از ابزارهای متداول در علمسنجی و دادههای پایگاه استنادی علوم جهان اسلام استفاده شد. سعی شد با پاسخ به 9 سؤال طرح شده در این ارتباط الگوهای درون دادههای موجود کشف و تحلیل شود. براساس نتایج بدست آمده بین سالهای 1378 تا 1401 در مجموع 998 پژوهشگر تعداد 1005 مقاله در ارتباط با موضوع دریاچه ارومیه منتشر کردهاند. در این میان، جواد بهمنش از دانشگاه ارومیه با 28 مقاله (2/79 درصد کل مقالهها) برترین نویسنده از نظر تعداد مقاله به شمار میرود. همچنین، دانشگاه ارومیه با تعداد 250 عنوان و دانشگاه تبریز با 162 عنوان مقاله پرکارترین دانشگاههایی بودند که در مورد دریاچه ارومیه مقاله منتشر کردهاند. این موضوع نشان میدهد خشکشدن دریاچه ارومیه از مهمترین دغدغههای دانشگاههای آذربایجان در دو ساحل غربی و شرقی دریاچه ارومیه بوده است. مجله تحقیقات منابع آب ایران که توسط انجمن علوم و مهندسی منابع آب ایران منتشر میشود با تعداد 39 مقاله بالاترین تعداد مقاله را در حوزه موضوعی دریاچه ارومیه منتشر کرده است. نتایج نشان داد در مجموع واکنش جامعه دانشگاهی به مسئله خشکیدگی دریاچه ارومیه از حیث انجام کارهای پژوهشی و انتشار نتایج آن در سطح قابل قبولی قرار دارد. بنابراین با توجه به پتانسیل علمی جامعه مهندسی آب در کشور در برخورد با بحرانهای آب و محیطزیست، دولت و زیرمجموعههای آن میتوانند با اعتماد بیشتری از نتایج پژوهشهای دانشگاهیان برای حل بحرانهای پیشرو بهرهمند شوند. در این راستا ارگانهای ذیربط میتوانند از پژوهشگران و شبکههای همتألیفی شناساییشده در این پژوهش برای تشکیل کارگروهها و اتاقهای فکر استفاده نمایند.