بررسی اثر نسبی عوامل اقلیمی بر تبخیر-تعرق پتانسیل با روش تجزیه به عاملها (مطالعه موردی: ایستگاه های زنجان و ماهنشان)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی منابع آب، گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، ایران.
2 استاد گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، ایران.
3 استاد گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، ایران.
doi
10.22034/iwrr.2023.181864چکیده
در این تحقیق، اهمیت نسبی متغیرهای مختلف هواشناسی مؤثر بر تبخیر-تعرق پتانسیل گیاه مرجع (ET0) در دو ایستگاه (زنجان و ماهنشان) با حداقل 20 سال آمار منتهی به 2021 تحلیل شده است. روش پنمن-مانتیث برای تخمین ET0 استفاده شد. برای مطالعه اهمیت نسبی متغیرهای اقلیمی بر تبخیر-تعرق پتانسیل گیاه، از روش تجزیه به عاملها استفاده شد. دادهها شامل بارش، میانگین دمای هوا (بیشینه و کمینه)، سرعت باد، رطوبت نسبی و ساعات آفتابی بوده و همبستگی بین آنها تحلیل شد. نتایج نشان داد که بجز یک مورد (باد با بارش ) که همبستگی معنیدار نداشتهاند، در سایر موارد ضرایب همبستگی بین متغیرها در سطح 5 درصد معنیدار بودند. در هر دو ایستگاه، دو مؤلفه اول دارای مقدار ویژه بیش از یک بود و مؤلفههای بعدی مقدار ویژه بسیار ناچیزی (نزدیک صفر) داشتند. در زنجان، دو مؤلفه اول در کل 80/673 درصد واریانس را توجیه میکرد. این رقم در ماهنشان بیش از 82/5 درصد بود. در هر دو ایستگاه پارامتر ساعات آفتابی مهمترین عامل مؤثر بر ET0 بود، پس از آن پارامترهای حداکثر دمای هوا، حداقل دمای هوا و رطوبت نسبی به ترتیب در رتبههای دوم تا چهارم قرار گرفتند. نتایج نشان داد که در هر دو ایستگاه، متغیر بارش بر روی ET0 اثر چندان مؤثری نداشته است. رسم نمودار عمود برهم مؤلفههای اول و دوم در ایستگاهها نشان داد که الگوی موقعیت مکانی پارامترهای اقلیمی در هر دو ایستگاه مشابه هم بود. یافتههای این مطالعه در مدیریت منابع آب منطقه میتواند مفید واقع شود.