توسعه شاخص خشکسالی در حوضه های طبیعی و مهندسی (مطالعه موردی: حوضه آبریز زاینده رود)
نویسندگان
1 استادیار گروه مهندسی عمران، دانشکده مهندسی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.
2 استاد دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.22034/iwrr.2023.173579چکیده
امروزه با توجه به تغییر اقلیم شاهد پدیدههای حدی منابع آب مانند خشکسالی و سیلاب در سراسر نقاط دنیا هستیم. از گذشته تا اکنون به منظور ذخیره آب، تولید انرژی برق، مصارف کشاورزی شرب و صنعت از سدها استفاده شده است، که در کنار مزیتهای خود البته باعث اثرات مخرب محیط زیستی خواهد شد. احداث سدها موجب تقسیمبندی حوضهها به حوضههای مهندسی و طبیعی خواهد شد و یکی از رویکردهای این تحقیق تبیین تفاوتها وعملکرد این دونوع از حوضهها از لحاظ شاخصهای منابع آب و خشکسالی است. هدف از این تحقیق بررسی و ارزیابی شاخصهای موجود و ارائه یک شاخص یکپارچه دربرگیرنده عوامل تأثیرگذار خشکسالی است که به دلیل موقعیت حساس حوضه آبریز زایندهرود در فلات مرکزی ایران، این حوضه به عنوان مطالعه موردی انتخاب شده است. عدم تعادل بین منابع و مصارف به خصوص در سالهای اخیر به عنوان عامل اصلی تشدید کننده خشکسالی محسوب میشود. شاخص یکپارچه خشکسالی دربرگیرنده عوامل مختلف مانند عوامل هواشناسی و هیدرولوژیکی است و با استفاده از عوامل و متغیرهای کشاورزی این شاخص صحتسنجی میشود. نتایج نشان داد در حوضههای طبیعی با تقریب خوبی میتوان با استفاده از تغییرات بارندگی و یا تغییرات تبخیر برآورد جامع از وضعیت خشکسالی بدست آورد، گرچه برآورد خشکسالی با استفاده از شاخص دومتغیره نتایج و عملکرد بهتری را نشان میدهد. در حوضه طبیعی مورد مطالعه مقدار همبستگی شاخص برپایه بارندگی و تبخیر و شاخص صحت سنجی به ترتیب 0/52 و 0/53 درحالیکه همبستگی شاخص دومتغیره و شاخص صحتسنجی 0/66 است. در حوضههای مهندسی شاخص دومتغیره عملکرد بهتری نسبت به شاخصهای صرفا بر پایه بارندگی و یا تبخیر در زیرحوضههای دارد و همبستگی بیشتری با شاخص صحتسنجی بر پایه شاخص خشکسالی کشاورزی ایجاد میکند. در حوضه مهندسی مورد مطالعه تفاوت همبستگی بسیار محسوس است و از مقدار 0/26 و 0/41 به ترتیب برای شاخصهای برپایه بارندگی و تبخیر تا 0/91 برای شاخص دومتغیره متفاوت است.