مکانیابی بهینه نیروگاه خورشیدی با استفاده از روش بهترین-بدترین، سوارا و سیستم اطلاعات مکانی (مطالعه موردی: استان فارس)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد سیستمهای اطلاعات مکانی،گروه مهندسی نقشهبرداری، دانشکدۀ مهندسی عمران، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه مهندسی نقشهبرداری، دانشکدۀ مهندسی عمران، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
doi
10.22059/ses.2024.380640.1085چکیده
کشور ایران که به عنوان یکی از تولیدکنندگان بزرگ سوختهای فسیلی در جهان شناخته میشود و قسمت اعظم سبد انرژیاش سوختهای فسیلی است، در منطقۀ پرتابشی از کرۀ زمین قرار گرفته است که میتواند به منظور تولید انرژی خورشیدی از آن استفاده کند. اولین گام به منظور ایجاد نیروگاههای خورشیدی، مکانیابی علمی و عملیاتی محل احداث آن است. تحقیق حاضر با هدف مکانیابی نیروگاه خورشیدی در استان فارس، به ارائۀ یک رویکرد مبتنی بر سیستم اطلاعات مکانی و تصمیمگیری چندمعیاره پرداخته است. در رویکرد ارائهشده، تهیۀ لایههای اطلاعاتی، تحلیلهای فضایی و بصریسازی با استفاده از سیستم اطلاعات مکانی انجام شده است. همچنین، وزندهی و تلفیق معیارها با استفاده از تصمیمگیری چندمعیاره صورت گرفته است. تحقیق حاضر به منظور وزندهی معیارهای مکانیابی، دو روش بهترینـ بدترین و سوارا که در تحقیقات پیشین کمتر مورد استفاده بودهاند، را با هم مقایسه کرده و همچنین از عملگرد میانگین هندسی به منظور تلفیق نتایج آنها استفاده کرده است. براساس نتایج، معیارهای مکانیابی نیروگاه خورشیدی براساس اهمیت بهترتیب پتانسیل فتوولتائیک (241/0)، تابش نرمال مستقیم (156/0)، دما (120/0)، بارش (092/0)، فاصله از راهها (089/0)، فاصله از مراکز شهری (085/0)، فاصله از گسلها (066/0) و ارتفاع (054/0) بوده است. نقشههای تناسب اراضی تهیهشده نشان داد بیش از 50 درصد مساحت استان فارس از تناسب زیاد و خیلی زیاد جهت احداث نیروگاه خورشیدی برخوردار بوده و مناطق شمالی، شمال شرقی و مرکزی مانند شهرستانهای آباده، خرم بید، پاسارگاد و سرچهان باید در اولویت قرار گیرند.