روش رویه ای برای تدریس دستور زبان و تأثیر آن در مهارت نگارش دانشجویان
نویسندگان
1 هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22054/ltr.2005.6425چکیده
سبک یک سویه که در روش های سنتی تدریس دستور زبان به کار گرفته می شد به جداسازی ساختارهای دستوری از متن در کتاب های درس منجر شد. بدین معنی که به فراگیران، جملات مجزا داده می شد که از آنها انتظار می رفت از طریق تمرین هایی مانند تکرار، تغییر وضعیت، دگرگونی ساختاری آنها را ملکه ذهن خود کنند. هدف از این تمرینات این بود که بر فراگیران تسلط صوری و بیانی به زبان پیدا کنند : اما انها اغلب فرصتهای کشف ساختارهای دستوری در متن را پیدا نمی کردند و در نتیجه پیدایش مهارت های رویه ای ( فابلیت استفاده از زبان برای برقراری ارتباط ) از حد معمول مشکلی تر می شد زیرا فرصت درک ارتباط اصولی که بین شکل ساختارها، معنای آنها و کاربردشان وجود دارد ایجاد نمی شد. در تحقیق فعلی روش رویه ای تدریس دستور زبان با روش سنتی آن از نظر تأثیرشان بر روی دو گروه از دانشجویان مقایسه شده است . نتایج تحقیق نشان می دهد که دانشجویانی که دستور زبان را براساس روش رویهای می آموزند به طور قابل ملاحظه ای توانایی نگارش در سطح بالاتر نسبت به گروه دیگر کسب می کنند.