بررسی مقایسهای ناگویی هیجانی و ابعاد خشونت در دو گروه از معتادین به مواد مخدر و محرک با همتایان سالم
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان، سمنان، ایران
2 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سمنان، سمنان، ایران
3 کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران، ایران
doi
10.22038/jfmh.2018.11404چکیده
مقدمه: پژوهشهای انجام گرفته در حوزهی اعتیاد بر این نکته تاکید دارند که علاوه بر مداخلات پزشکی، درمان اعتیاد، بدون توجه به عوامل روانشناختی، ممکن نخواهد بود لذا پژوهش حاضر به بررسی مقایسهای ناگویی هیجانی و ابعاد خشونت در دو گروه از معتادین به مواد مخدر و محرک با همتایان سالم پرداخته است.روشکار: در این پژوهش علی-مقایسهای در سال 1395، 120 نفر مورد بررسی قرار گرفتند. تعداد 80 نفر وابسته به سوءمصرف مواد در مرکز دلشدگان شهر تهران (40 نفر معتاد به مواد مخدر و 40 نفر معتاد به مواد محرک) و 40 نفر غیر وابسته به لحاظ ویژگیهای جمعیتشناختی در گروههای همتا، قرار گرفتند. دادهها با مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو و سیاهه بروز خشم حالت-صفت اشپیلبرگر گردآوری و با روش تحلیل واریانس چندمتغیره (مانووا) تحلیل گردیدند.یافتهها: بین سه گروه افراد سالم، معتاد به محرک و مواد مخدر، در ناگویی هیجانی (01/0>P، 17/8=F) و خشونت (01/0>P، 20/7=F) تفاوتهای معنیداری مشاهده شد که در این میان افراد معتاد به مخدر، سطوح بالایی از ناگویی هیجانی و خشونت را از خود گزارش میکنند.نتیجهگیری: بین سه گروه افراد سالم، معتاد به محرک و مواد مخدر از نظر میزان ناگویی هیجانی و خشونت، تفاوت، وجود دارد. به نظر میرسد افراد وابسته به مواد مخدر نسبت به افراد سالم و افراد وابسته به محرک، از میزان خشونت و ناگویی هیجان بیشتری برخوردارند.