ارزیابی پتانسیل انرژی های تجدیدپذیر در استان سیستان و بلوچستان: منابع انرژی خورشیدی، بادی، زمین گرمایی و زیستی
نویسندگان
1 گروه مهندسی انرژیهای تجدیدپذیر، دانشکدۀ مهندسی مکانیک و انرژی، دانشگاه شهید بهشتی
2 کارشناسی ارشد، گروه مهندسی انرژیهای تجدیدپذیر، دانشکدۀ مهندسی مکانیک و انرژی، دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22059/ses.2024.373293.1064چکیده
تحقیق حاضر به بررسی امکان استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر مانند خورشیدی، بادی، زمینگرمایی و انرژی زیستی در استان سیستان و بلوچستان پرداخته است. استانی که در تأمین انرژی با موانع مهمی ناشی از عوامل اقلیمی، اقتصادی و دسترسی جغرافیایی روبهرو است. با استفاده از اطلاعات جغرافیایی و دادههای جهانی در نرمافزار ArcGIS، ارزیابی ظرفیت کل استان انجام و مناطق دارای بالاترین پتانسیل بهرهبرداری انرژیهای تجدیدپذیر مشخص شده است. نتایج حاصل از ارزیابی نشان داد ظرفیت تولید انرژی سالانه از محل منابع انرژی خورشیدی، بادی، زمینگرمایی و انرژی زیستی بهترتیب معادل kWyear.m-21962، MWyear 22776 (به ازای هر توربین)، kWyear.m-2 402، KWyear 194 (به ازای هر نفر)، است که در صورت جایگزینی این منابع بهترتیب از انتشار kg.m-274/818، ton 42/9504، kg.m-2 75/167، kg 95/80، دیاکسیدکربن در سال جلوگیری خواهد شد. همچنین با استفاده از نتایج حاصل از ارزیابی ظرفیت بهکارگیری از منابع تجدیدپذیر به کمک نرمافزارهای GEO T-SOL و PVSYST، میزان تولید انرژی سالانه در یک نمونه تقاضای خانگی در منطقۀ مورد مطالعه ارزیابی شده است. نتایج نشان داد انرژی تولیدشده در طراحی سیستم هیبرید زمینگرمایی و خورشیدی با تقاضای خانگی در منطقه بهترتیب معادل kWh 8637 و kWh8858 در سال است که به صرفهجویی معادل kWh 22566 انرژی و جلوگیری از انتشار kg 5585 دیاکسیدکربن در سال منجر میشود. نتایج حاصل از این مطالعه، کارایی و پتانسیل قابل توجه انرژیهای تجدیدپذیر در تأمین انرژی مورد نیاز در استان سیستان و بلوچستان را نشان میدهد که میتواند به عنوان راهکار ارزشمندی به منظور برونرفت از چالشهای تأمین تقاضای انرژی و توسعۀ پایدار منطقه مورد توجه قرار گیرد.