ارزیابی پتانسیل انرژی‏ های تجدید‌پذیر در استان سیستان و بلوچستان: منابع انرژی خورشیدی، بادی، زمین‏ گرمایی و زیستی

نویسندگان

1 گروه مهندسی انرژی‏های تجدیدپذیر، دانشکدۀ مهندسی مکانیک و انرژی، دانشگاه شهید بهشتی

2 کارشناسی ارشد، گروه مهندسی انرژی‏های تجدیدپذیر، دانشکدۀ مهندسی مکانیک و انرژی، دانشگاه شهید بهشتی

doi
10.22059/ses.2024.373293.1064
چکیده

تحقیق حاضر به بررسی امکان استفاده از انرژی‏های تجدیدپذیر مانند خورشیدی، بادی، زمین‏گرمایی و انرژی زیستی در استان سیستان و بلوچستان پرداخته ‏است. استانی که در تأمین انرژی با موانع مهمی ناشی از عوامل اقلیمی، اقتصادی و دسترسی جغرافیایی روبه‏رو است. با استفاده از اطلاعات جغرافیایی و داده‏های جهانی در نرم‏افزار ArcGIS، ارزیابی ظرفیت کل استان انجام و مناطق دارای بالاترین پتانسیل بهره‏برداری انرژی‏های تجدیدپذیر مشخص شده‏ است. نتایج حاصل از ارزیابی نشان داد ظرفیت تولید انرژی سالانه از محل منابع انرژی خورشیدی، بادی، زمین‏گرمایی و انرژی زیستی به‏ترتیب معادل  kWyear.m-21962، MWyear 22776 (به ‏ازای هر توربین)، kWyear.m-2 402، KWyear 194 (به ازای هر نفر)، است که در صورت جایگزینی این منابع به‏ترتیب از انتشار kg.m-274/818، ton 42/9504، kg.m-2 75/167، kg 95/80، دی‏اکسیدکربن در سال جلوگیری خواهد شد. همچنین با استفاده از نتایج حاصل از ارزیابی ظرفیت به‏کارگیری از منابع تجدیدپذیر به‏ کمک نرم‏افزارهای GEO T-SOL و PVSYST، میزان تولید انرژی سالانه در یک نمونه تقاضای خانگی در منطقۀ مورد مطالعه ارزیابی شده ‏است. نتایج نشان داد انرژی تولید‌شده در طراحی سیستم هیبرید زمین‏گرمایی و خورشیدی با تقاضای خانگی در منطقه به‏ترتیب معادل kWh 8637 و kWh8858 در سال است که به صرفه‏جویی معادل kWh 22566 انرژی و جلوگیری از انتشار kg 5585 دی‏اکسیدکربن در سال منجر می‏شود. نتایج حاصل از این مطالعه، کارایی و پتانسیل قابل توجه انرژی‏های تجدیدپذیر در تأمین انرژی مورد نیاز در استان سیستان و بلوچستان را نشان ‏می‏دهد که می‏تواند به‏ عنوان راهکار ارزشمندی به ‏منظور برون‏رفت از چالش‏های تأمین تقاضای انرژی و توسعۀ پایدار منطقه مورد توجه قرار گیرد.