بررسی نقش ابعاد مدل پنج عاملی تکانشگری و افزایش سن در اختلال در تنظیم هیجانی مردان
نویسندگان
1 استادیار، دکترای تخصصی روانشناسی سلامت، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
2 دکترای روانشناسی سلامت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 استاد، دکترای تخصصی روانشناسی بالینی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22038/jfmh.2018.10737چکیده
مقدمه: با توجه به اهمیت شناسایی عوامل مؤثر بر اختلال در تنظیم هیجانی به منظور طراحی مداخلاتی جهت ارتقای تنظیم هیجانی در گروههای سنی مختلف، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ابعاد مدل پنج عاملی تکانشگری و افزایش سن در اختلال در تنظیم هیجانی مردان انجام شد.روشکار: تعداد 294 نفر به شیوه نمونهگیری در دسترس از بین جمعیت عمومی مردان 60- 18 شهر تهران انتخاب و با استفاده از مقیاس رفتار تکانشی پنج عاملی، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان و پرسشنامه جمعیتشناختی مورد ارزیابی قرار گرفت. دادهها بر مبنای آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی و با استفاده از نسخه 22 نرم افزار SPSS مورد تحلیل قرار گرفت.یافتهها: یافتهها حاکی از آن بود که به استثنای هیجانخواهی رابطهی معنیداری بین تمام ابعاد تکانشگری و سن با اختلال در تنظیم هیجانی وجود دارد. نتایج تحلیلهای رگرسیون نیز حاکی از آن بود که ابعاد تکانشگری و سن نقش معنیداری را در پیشبینی اختلال در تنظیم هیجانی دارند و 47/0 درصد از کل واریانس آن (01/0P<، 67/40=F) را تبیین میکنند. از بین متغیرهای پیشبین فقدان پشتکار (01/0>P، 66/3=t)، فوریت منفی (01/0>P، 98/5=t)، فوریت مثبت (01/0>P، 81/2=t) و سن (05/0>P، 14/2-=t) سهم معنیداری را در پیشبینی اختلال در تنظیم هیجانی داشتند.نتیجهگیری: اگر چه سهم ابعاد تکانشگری در پیشبینی اختلال در تنظیم هیجانی نسبت به سهم سن بسیار برجستهتر و نشاندهنده اهمیت تکانشگری در اختلال در تنظیم هیجانی است اما سن نیز دارای سهم معنیداری در پیشبینی اختلال در تنظیم هیجانی است و افزایش سن با استفاده بهتر از راهبردهای تنظیم هیجانی و کاهش اختلال در تنظیم هیجانی همراه است.