ارائه یک مدل مفهومی برای تبیین نقش قابلیت سازمانی مدیریت مشارکت در افزایش عملکرد سازمانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت و فناوریهای نرم، دانشگاه صنعتی مالک اشتر
2 استاد، گروه مدیریت مهندسی، دانشکده مدیریت و فناوریهای نرم، دانشگاه صنعتی مالک اشتر
3 دانشیار، گروه مدیریت استراتژیک، دانشکده مدیریت و فناوریهای نرم، دانشگاه صنعتی مالک اشتر
4 استادیار، گروه مدیریت استراتژیک، دانشکده مدیریت و فناوریهای نرم، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف اصلی این مطالعه، ارائه یک مدل مفهومی مناسب برای توضیح هرچهبهتر رابطه میان قابلیت سازمانی مدیریت مشارکت، عملکرد شرکت و معرفی متغیرهای میانجی مطرح در این رابطه با تمرکز بر دو دیدگاه منبع محور و قابلیت پویا میباشد. در این پژوهش در اندازهگیری مفهوم قابلیت مدیریت مشارکت بهمنظور انطباق هرچه بیشتر آن با تغییرات محیطی، از دیدگاه قابلیت پویا بهره گرفته شده است و برای توضیح نحوه تأثیرگذاری آن بر عملکرد شرکت، با تمرکز بر دیدگاه منبعمحور، دو متغیر میانجی (به اشتراک گذاری مؤثر منابع و توسعه مشترک دانش و قابلیتها) تعریف شده است. همچنین برای آزمون مدل پیشنهادی و فرضیههای مرتبط با آن از روش مدلسازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی استفاده شده است. نتایج بررسی 79 همکاری راهبردی در صنایع دفاعی هوایی - که با استفاده از پرسشنامه انجام شده است- روایی و پایایی مدل پیشنهادی و تمام فرضیههای در نظر گرفته شده را مورد تأیید قرار میدهد. براساس نتایج این پژوهش، یک شرکت برای اینکه بتواند همواره از ایجاد مشارکتهای بین سازمانی درزمینه جذب، توسعه منابع و قابلیتهای موردنیاز خود بهره ببرد، باید نخست در درون خود فرایندها و رویههای سازمانی مرتبط با چهار زیرقابلیت منعکسکننده قابلیت مدیریت مشارکت (پیشکنشگری مشارکت، هماهنگی بین سازمانی، یادگیری بین سازمانی و تحول مشارکت) را نهادینه و یکپارچه سازد و با بهرهگیری از قابلیت به وجود آمده، همکاریهای گسترده و مستمری را با شرکای خود درزمینه به اشتراکگذاری مؤثر منابع مکمل و توسعه مشترک دانشها و قابلیتهای جدید و منحصربهفرد طرحریزی کند. مقیاسهای اندازهگیری و شاخصهای ارائه شده در این پژوهش نیز میتواند مرجع مناسبی برای مدیران در توسعه این قابلیت در سازمان خود باشد.
