توسعه مدل عاملبنیان با هدف بررسی سیاستهای مدیریت منابع آب زیرزمینی؛ مطالعه موردی آبخوان دامغان
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد مهندسی آب، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تبریز، ایران.
2 هیأت علمی قطب هیدروانفورماتیک دانشکده مهندسی عمران و پژوهشکده محیط زیست دانشگاه تبریز و هیأت علمی همکار پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف، ایران.
3 دانشآموخته دکتری مهندسی آب، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تبریز، ایران.
4 استادیار گروه علوم زمین دانشکده علوم طبیعی و پژوهشکده محیط زیست، دانشگاه تبریز، ایران.
doi
چکیده
برداشت بیش از حد آب از سفرههای زیرزمینی در نواحی خشک و نیمهخشک تهدید جدی برای منابع طبیعی و محیطزیست به شمار میآید. دشت ممنوعه بحرانی دامغان در سالهای اخیر با افت سطح تراز آب زیرزمینی مواجه بوده است. در این مطالعه، برای شبیهسازی رفتار ذینفعان مؤثر در منطقه، از مدل عاملبنیان استفاده شده است. در ابتدا مدل عاملبنیان با توجه به ذینفعان کلیدی منطقه (کشاورزان مهمترین مصرف کننده آب زیرزمینی در منطقه، شرکت آب منطقهای و جهاد کشاورزی)، مشخصات، رفتار، خصوصیات محیط و نحوه تعامل بین عاملها و محیط (آبخوان دامغان) درنظر گرفته شده است. اطلاعات مربوط به چاههای بهرهبرداری و مشخصات کشت غالب منطقه مربوط به سال 1397 میباشد. به منظور شناسایی رفتار و خصوصیات عاملها، بازدید از منطقه و مصاحبه با کارشناسان و کشاورزان صورت پذیرفته است. مشخصهها، رفتارها و تعاملات عاملها با قوانین اگر-آنگاه یا عملگرهای منطقی بیان و یا با معادلاتی فرمولبندی شده است. سپس، سناریوهای مدیریتی در منطقه مورد مطالعه، به مدت 10 سال مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج حاکی از آن است که اجرای همزمان چهار طرح نصب کنتورهای هوشمند، تعدیل پروانه چاهها، ترویج سیستمهای نوین آبیاری و ایجاد شرکتهای تعاونی تولید ضمن حفظ درآمد خالص کشاورزان منجر به کاهش برداشت آب به میزان 44 درصد نسبت به سناریوی پایه میشود. همچنین، در اثر اجرای این 4 طرح، روش آبیاری 4000 هکتار از اراضی کشاورزی به آبیاریهای تحت فشار تغییر مییابد.