واکاوی نقش طرح های ساختاری- راهبردی در تحقق انگاره حکمروایی خوب شهری (مطالعه موردی: منطقه 22 شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای شهرسازی، دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران
2 استادیار گروه شهرسازی، دانشکدة هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران
3 استاد دانشکدة جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکدة جغرافیا و برنامه ریزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22059/jhgr.2019.271593.1007829چکیده
تغییر در نگرش به توسعه و فرایند آن برای شهرها از عوامل مهم در پیدایش زمینة تغییر رویکرد در برنامهریزی شهری به سمت استفاده از برنامهریزی ساختاری-راهبردی بود. این تغییر نتیجة تحولات سیاسی در جوامع برای استقرار دموکراسی و مشارکتپذیری دولتها در ادارة شهرهاست. برنامهریزی ساختاری-راهبردیو حکمروایی به شکل چارچوب مناسبی میتواند کمبود دموکراسی موجود مربوط به تصمیمگیری مرتبط با مسائل مهم محلی را پر کند که میتواند راه مهم دیگری برای ارائةمحتوای جدید به دموکراسی محلی باشد. برنامهریزی ساختاری-راهبردی هم فرایند هم محصولی است که موجبات تأمین بخشی از حکمروایی خوب شهری را مهیا میکند. استراتژی توسعة شهری در شهرهای مختلف تابع یک چارچوب واحد نیست؛ ولی حداقل به پنج موضوع مهم شهری توجه دارد: زیستپذیری شهر، پایداری زیستمحیطی، شکل فضایی شهر و زیرساختهای آن، منابع مالی، و حکمرانی شهر. استراتژی توسعة شهری بر این فرض مبتنی است که مسیر توسعة شهرها از طریق مداخلات استراتژیک جامعه، بخش خصوصی، و تشکلهای مدنی در زمان و به شیوة مناسب میتواند به شکل شگفتانگیزی تغییر یابد. هدف از این پژوهش واکاوی نقش طرحهای ساختاری- راهبردی در تحقق انگارة حکمروایی خوب شهری با نمونة مطالعاتی منطقة 22 کلانشهر تهران است. روش تحقیق کیفی (تحلیل محتوا) است. در این بخش با قاعدة اشباع نظری با 22 نفر مصاحبه شد. ساختار نمونه به شیوة تدریجی با رویکرد گلولة برفی در فرایند تحقیق مشخص شد. نتایج نشاندهندة وجود مشکلاتی عمده در ساختار مدیریت و قوانین شهری است.
