بررسی رابطه کیفیت زندگی با همکاری درمانی و سابقه درمان (دارودرمانی) بدون رواندرمانی و ویژگیهای دموگرافیک در بیماران مبتلا به دیابت نوع2
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان (اصفهان)، اصفهان، ایران
2 دانشیار، مرکز تحقیقات روانتنی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 استادیار، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، اصفهان، ایران
doi
10.22038/jfmh.2017.9048چکیده
مقدمه: دیابت نوع 2، یکی از شایعترین اختلالات روانتنی و سومین عامل مرگ و میر در جهان می باشد که عوامل روانشناختی در ایجاد و تشدید علایم آن نقش مهمی ایفا میکنند، پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه کیفیت زندگی با همکاری درمانی و سابقه روان درمانی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2مراکز بهداشتی درمانی شهرستان کاشان انجام گرفته است.روشکار: جامعه پژوهش شامل کلیه بیماران مبتلا به دیابت نوع2 شهرستان کاشان و حجم نمونه پژوهش حاضر شامل 165 نفر از بیماران این شهرستان می باشد که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدهاند. ابزار پژوهش شامل مقیاسهای همکاری درمانی، کیفیت زندگی و مشخصات دموگرافیک محققساخته بودند. دادهها با نرمافزار SPSS نسخه 20 تحلیل شدند.یافتهها: نتایج بیانگر آن است که میان متغیر کیفیت زندگی با ویژگیهای دموگرافیک بیماران دیابت نوع 2 رابطه وجود ندارد اما سابقه دارودرمانی بدون رواندرمانی دارای رابطه معنیدار و معکوس با کیفیت زندگی میباشد. همچنین نتایج، رابطه مستقیم و معنیدار بین همکاری درمانی و کیفیت زندگی را نشان داد. نتیجهگیری: نتایج رابطه مستقیم بین همکاری درمانی و کیفیت زندگی و رابطه معکوس بین سابقه دارودرمانی بدون روان درمانی با کیفیت زندگی را نشان داد و بخش قابل توجهی از موفقیتهای درمان در طولانیمدت به همکاری درمانی بیمار و توجه بر ابعاد روانشناختی بیمار، وابسته است.