اثر مداخلۀ فراهمسازی حرکتی محیط بر رشد اجتماعی نوپایان
نویسندگان
1 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران، ایران
2 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران، ایران
3 دانشیار، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه الزهراء، تهران، ایران
doi
10.22059/jmlm.2016.59268چکیده
رشد کودک بر مبنای ترکیبی از عوامل محیطی، ارگانیسمی، فیزیولوژیکی و ژنتیکی شکل میگیرد. تحقیقات اخیر در زمینۀ رشد کودک و نوزاد به طرز قانعکنندهای نشان میدهند که بهترین سطح رشد با یک محیط برانگیزاننده و حمایت زمینهای قوی است که رخ میدهد. هدف کلی این تحقیق ارزیابی اثر مداخلۀ فراهمسازی محیط بر رشد اجتماعی نوپایان 42-24 ماهه است. نمونههای این تحقیق شامل 46 نوپای سالم 42-24 ماهۀ شهرستان قوچان هستند که به روش خوشهای چندمرحلهای از بین جامعه بهصورت تصادفی انتخاب شدند. نمونهها در سه گروه تجربی (16 نفر)، مهدکودک (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. گروه تجربی به مدت 36 جلسه (3 ماه) در محیط فراهمسازیشده قرار گرفت. در این تحقیق برای بررسی محیط خانۀ نوپایان و محیط فراهمسازیشده برای گروه تجربی از مقیاس خودسنجی فراهمسازی در محیط خانه برای رشد حرکتی و برای رشد اجتماعی از مقیاس واینلند استفاده شد. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس تکمتغیر تجزیهوتحلیل شد. نتایج نشان داد که بین رشد اجتماعی گروهها تفاوت معناداری وجود نداشت (963/0P=). یافتههای حاصل نشان داد که فراهمسازی محیط بر رشد اجتماعی نوپایان گروه تجربی اثر نداشت. بنابراین نتیجۀ مطالعۀ حاضر فراهمسازی محیط را بر رشد اجتماعی نوپایان 42-24 ماهه مؤثر نمیداند.