اثربخشی مشاوره گروهی مبتنی بر تحلیل ارتباط متقابل بر دلزدگی زناشویی و صمیمیت زوجین
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
2 کارشناسی ارشد مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
3 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد سنندج، سنندج، ایران
4 کارشناسی ارشد اپیدمیولوژی، مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
doi
10.22038/jfmh.2017.10557چکیده
مقدمه: تحلیل ارتباط متقابل، تصویری از ساختار روانشناختی انسانها به ما ارائه میدهد که میتوان از آن برای افزایش صمیمیت و کاهش دلزدگی زناشویی استفاده کرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مشاوره گروهی مبتنی بر تحلیل ارتباط متقابل بر دلزدگی زناشویی و صمیمیت زوجین انجام شد.روشکار: جامعه آماری این مطالعه بالینی شامل کلیه زوجین شهر کرمانشاه در سال 1395 بودند که برای انتخاب نمونه از روش نمونهگیری تصادفی ساده استفاده شد. تعداد 40 نفر (20 زوج) انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمون و شاهد قرار گرفتند. تمام آزمودنیها، قبل و بعد از مداخله به پرسشنامههای دلزدگی زناشویی و صمیمیت زناشویی و سوالهای مرتبط با ویژگیهای جمعیتشناختی پاسخ دادند. مشاوره گروهی با رویکرد تحلیل ارتباط متقابل طی 10 جلسهی 60 دقیقهای و به صورت هفتگی اجرا شد. جهت تحلیل دادهها از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار، واریانس) و تحلیل استنباطی ( تحلیل کوواریانس) با بهرهگیری از نرمافزار SPSS نسخه 22 استفاده شد.یافتهها: بر اساس نتایج تحلیل کوواریانس تکمتغیره بین گروه آزمون و شاهد، تفاوت معناداری در نمره کل دلزدگی زناشویی (0001/0<,P 45/28= (28و1)F)، خستگی جسمی (0001/0<,P 49/34=(28و1)F)، ازپاافتادن عاطفی (001/0<,P10/14=(28و1)F) و ازپاافتادن روانی (001/0<,P 34/11=(28و1)F) وجود دارد. نتیجهگیری: نتایج پژوهش حاضر حاکی از آن بود که رویکرد تحلیل ارتباط متقابل توانسته صمیمیت زناشویی زوجها را افزایش و دلزدگی را کاهش دهد. یافتههای این پژوهش میتواند برای تدوین برنامههای آموزشی و درمانی مورد استفاده قرار گیرد.