بررسی رابطه بین ابعاد خودپنداره و ترس از بیمارستان در کودکان بستری در بخشهای داخلی و جراحی اطفال
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 کارشناسی ارشد روانپرستاری، ایران
3 عضو هیات علمی دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22038/jfmh.2017.11713چکیده
مقدمه: ترس کودکان به دنبال بستری شدن، عوارض زیادی به دنبال دارد. این پژوهش با هدف تعیین رابطه ابعاد خودپنداره با ترس از بیمارستان در کودکان بستری در بیمارستانهای منتخب دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، انجام شد.روشکار: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی میباشد. نمونه پژوهش را120 نفر از کودکان 14-10 سال بستری در بخشهای کودکان بیمارستانهای منتخب علوم پزشکی اصفهان تشکیل دادند که جهت گردآوری دادهها از فرم جمع آوری مشخصات دموگرافیک، پرسشنامه خودپنداره (SCQ) و پرسشنامه ارزیابی ترس از بیمارستان (HFRS) استفاده شد. برای تجزیه دادهها ازضریب همبستگی پیرسون، آنالیز رگرسیون خطی و آزمون تی مستقل استفاده شد.یافتهها: بین نمره کلی ترس از بیمارستان با نمره کلی خودپنداره و ابعاد آن به جز اخلاقی رابطه معکوس داشتند (05/0 P<) اما با نمره خودپنداره در حیطه اخلاقی رابطه معنادار وجود نداشت (05/0P>). بین سن کودکان با نمره کلی خودپنداره رابطه معکوس معنیدار وجود داشت و بین سن کودکان با نمره کلی ترس از بیمارستان و ابعاد آن رابطه معنادار وجود نداشت. همچنین نتایج نشان داد که بین جنس کودکان با نمره کلی خودپنداره و ترس از بیمارستان رابطه معنادار وجود نداشت (05/0 P>). نتیجهگیری: هر چه خودپنداره کودک، مثبتتر باشد، کودک ترس کمتری را تجربه خواهد کرد.